یادگیری ترکیبی و هوش مصنوعی: الگوی نوین آموزش در مدارس آینده

تحولات شتابان در حوزه فناوری های اطلاعات و ارتباطات، به ویژه ظهور هوش مصنوعی (Artificial Intelligence - AI)، پارادایم های سنتی آموزش را به چالش کشیده و ضرورت بازنگری در ساختارها و روش های یاددهی–یادگیری را اجتناب ناپذیر ساخته است. این مقاله به بررسی هم افزایی پتانسیل های یادگیری ترکیبی (Blended Learning) و هوش مصنوعی در شکل دهی به الگوی نوین آموزش برای مدارس آینده می پردازد. یادگیری ترکیبی، با ادغام موثر محیط های فیزیکی و دیجیتال، انعطاف پذیری و دسترسی را افزایش می دهد، در حالی که هوش مصنوعی با قابلیت هایی چون شخصی سازی فراگیر، ارزیابی تطبیقی و ارائه بازخوردهای فوری، عمق و کارایی فرآیند یادگیری را ارتقا می بخشد. این پژوهش با اتخاذ رویکردی تحلیلی–انتقادی، ساختار نظری و کاربردی این دو رویکرد را تبیین کرده و بر نقش تحول آفرین آن ها در طراحی برنامه درسی، تعریف مجدد نقش معلم و دانش آموز، و لزوم توسعه زیرساخت های داده محور تاکید می ورزد. همچنین، ملاحظات اخلاقی پیرامون حریم خصوصی داده ها و سوگیری الگوریتمی مورد بحث قرار می گیرد. هدف نهایی، ارائه یک مدل مفهومی جامع برای پیاده سازی موفقیت آمیز این پارادایم نوظهور در نظام های آموزشی، با در نظر گرفتن بستر خاص جمهوری اسلامی ایران است، تا آموزش برای قرن بیست ویکم به شکلی کارآمد، عادلانه و انسان محور متحقق گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، هوش مصنوعی در آموزش ، شخصی سازی یادگیری ، فناوری آموزشی ، مدارس آینده ، تحول دیجیتال