بررسی رابطه افت تحصیلی با بهره هوشی و نگرش والدین و معلمان در کودکان تیزهوش

مسئله افت تحصیلی در میان دانش آموزان تیزهوش یکی از پارادوکس های چالش برانگیز در نظام های آموزشی است که با وجود بهره هوشی بالا و پتانسیل های شناختی فراوان، عملکرد تحصیلی آن ها با توانایی های واقعی شان همخوانی ندارد. این پژوهش با هدف تحلیل رابطه میان افت تحصیلی، بهره هوشی و نگرش والدین و معلمان در کودکان با استعداد بالا انجام شده است. روش این پژوهش توصیفی–تحلیلی و بر پایه مرور نظام مند ادبیات و یافته های پژوهشی است. نتایج نشان می دهد که اگرچه بهره هوشی بالا پیش بینی کننده قوی تری برای موفقیت تحصیلی است، اما عوامل محیطی و روان شناختی نقش تعیین کننده ای در بروز افت تحصیلی ایفا می کنند. بررسی ها نشان می دهد که نگرش والدین و معلمان به عنوان متغیرهای میانجی و تعدیل گر، تاثیر عمیقی بر انگیزه و عملکرد تحصیلی این کودکان دارند. نگرش انتقادی، غیرواقع بینانه یا فشارآور والدین می تواند منجر به اضطراب عملکرد و فرسودگی تحصیلی شود، در حالی که نگرش حمایتی و مبتنی بر پذیرش، امنیت روانی لازم برای یادگیری را فراهم می آورد. از سوی دیگر، نگرش معلمان نسبت به نیازهای خاص دانش آموزان تیزهوش و عدم شناخت تفاوت های فردی، می تواند باعث ارائه محتوای تکراری و عدم چالش مناسب گردد که این امر مستقیما منجر به کسلی و بی انگیزگی در کلاس درس می شود. در نهایت، این مقاله به این نتیجه می رسد که افت تحصیلی در کودکان تیزهوش پدیده ای چندعاملی است که ریشه در تعامل پیچیده میان ویژگی های فردی کودک و محیط های خانوادگی و مدرسه ای دارد. تعامل هم افزا میان هوش، حمایت خانواده و مهارت های حرفه ای معلم، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای پیشگیری از افت تحصیلی در این گروه از دانش آموزان است. بنابراین، مداخلات آموزشی باید فراتر از تقویت مهارت های شناختی، به اصلاح نگرش ها و بهبود کیفیت روابط عاطفی در خانه و مدرسه بپردازند تا بتوان از هدر رفتن استعدادهای درخشان جلوگیری کرد.

کلیدواژه ها:

افت تحصیلی ، کودکان تیزهوش ، بهره هوشی ، نگرش والدین ، نقش معلم