نقش معلم انسانی در آموزش هوشمند: تعامل انسان و هوش مصنوعی در کلاس درس

ورود هوش مصنوعی (AI) به عرصه های مختلف زندگی، آموزش را نیز متحول ساخته و مفهوم «آموزش هوشمند» را مطرح کرده است. سیستم های آموزش هوشمند (ITS) و یادگیری تطبیقی، پتانسیل عظیمی برای شخصی سازی فرآیند یاددهی-یادگیری دارند، اما این تحول، جایگاه و نقش معلم انسانی را در مرکز توجه قرار داده است. این مقاله علمی-پژوهشی با هدف بررسی عمیق و جامع نقش معلم انسانی در بستر آموزش هوشمند تدوین شده است. در این پژوهش، ابتدا تعاریف، تاریخچه و مبانی نظری آموزش هوشمند مورد بررسی قرار می گیرد و سپس قابلیت ها و محدودیت های هوش مصنوعی در آموزش تبیین می شود. تمرکز اصلی مقاله بر تحلیل تحول نقش های سنتی و ظهور نقش های نوین معلم در عصر دیجیتال است. ما استدلال می کنیم که در حالی که هوش مصنوعی در جنبه های ادراکی و پردازش داده ها برتری دارد، نقش معلم انسانی در حوزه هایی نظیر تعامل عاطفی، قضاوت اخلاقی، پرورش تفکر انتقادی و خلاقیت، و مدیریت پیچیدگی های انسانی کلاس درس، نه تنها حذف نشدنی نیست، بلکه اهمیت آن فزونی یافته است. بخش مهمی از مقاله به بررسی مدل های هم افزایی میان معلم و سیستم های هوشمند اختصاص دارد؛ جایی که هوش مصنوعی به عنوان ابزاری قدرتمند برای تقویت توانمندی های معلم عمل می کند. در نهایت، چالش های اخلاقی، ملاحظات حریم خصوصی و مسیر آینده آموزش در پرتو تعامل انسان و هوش مصنوعی مورد بحث قرار گرفته و نتیجه گیری می شود که آینده آموزش، نه سلطه ماشین، بلکه هم زیستی هوشمندانه انسان و فناوری است که در آن، معلم انسانی به عنوان ناظر، مربی و تسهیل گر اصلی هدایت فرآیند یادگیری نقش محوری ایفا می کند. این مقاله با ارائه یک تحلیل جامع، شکاف های پژوهشی موجود را پر کرده و مسیرهای جدیدی را برای تحقیقات آتی در حوزه آموزش شناختی و تربیتی در عصر هوش مصنوعی ترسیم می نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش هوشمند ، هوش مصنوعی در آموزش ، نقش معلم ، تعامل انسان-هوش مصنوعی ، یادگیری تطبیقی ، مربیگری دیجیتال ، اخلاق فناوری آموزشی