تحلیل اثر آموزش ترکیبی بر عملکرد گروهی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

آموزش ترکیبی به عنوان پارادایمی نوین در نظام تعلیم و تربیت، با تلفیق هوشمندانه روش های سنتی و دیجیتال، تحولی اساسی در فرآیند یاددهی-یادگیری ایجاد کرده است. این پژوهش به تحلیل اثر آموزش ترکیبی بر دو بعد حیاتی عملکرد گروهی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. کودکان در این مقطع حساس تحصیلی، در حال شکل گیری پایه های شناختی، اجتماعی و عاطفی هستند که کیفیت محیط یادگیری می تواند تاثیری ماندگار بر روند رشد آنان داشته باشد. در عصری که مهارت های همکاری و یادگیری مشارکتی به عنوان ضرورتی اجتناب ناپذیر شناخته می شوند، آموزش ترکیبی این ظرفیت را دارد که با ایجاد فضای تعاملی پویا در محیط های حضوری و مجازی، هم زمان به تقویت روحیه کار گروهی و ارتقای سطح یادگیری بپردازد. با وجود مزایای بالقوه این رویکرد، شواهد پژوهشی محدودی در خصوص تاثیرات آن بر عملکرد جمعی و پیشرفت آموزشی دانش آموزان ابتدایی وجود دارد. این مطالعه در پی پاسخ گویی به این پرسش اساسی است که چگونه مولفه های آموزش ترکیبی می توانند با ایجاد تعادل میان خودگردانی و تعامل اجتماعی، به بهبود همکاری های گروهی و دستاوردهای تحصیلی بینجامند. یافته های این تحقیق می تواند به عنوان راهنمایی کاربردی برای آموزگاران ابتدایی در طراحی فعالیت های یادگیری اثربخش، برای سیاست گذاران در تدوین برنامه های آموزشی و برای پژوهشگران در توسعه دانش نظری این حوزه مورد استفاده قرار گیرد. پیامدهای اجتماعی این پژوهش نیز در تربیت نسلی خلاق، همکار و خودانگیخته که می تواند چالش های آینده را به صورت جمعی حل نماید، حائز اهمیت است.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، عملکرد گروهی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری مشارکتی