نقش نظریه ارتباط گرایی در توسعه آموزش هوشمند

نظریه ارتباط گرایی با تاکید بر نقش شبکه های تعاملی در شکل گیری دانش، چارچوبی بنیادین برای طراحی و توسعه نظام های آموزش هوشمند ارائه می دهد. این پژوهش به بررسی نقش محوری این نظریه در تکامل رویکردهای هوشمند آموزشی می پردازد. روش پژوهش مطالعه مروری بود که با مراجعه به منابع و مقالات معتبر علمی و جستجو در بانک های اطلاعاتی داخل کشور (جهاد دانشگاهی، پایگاه مدارک و اطلاعات علمی ایران، سیویلیکا، نورمگز ) و پایگاه های اطلاعاتی خارجی(Science direct, Ebsco, Emerald, ISI, scholar ,Springer) به بررسی موضوع پرداخته شد. یافته ها در پنج محور اصلی استخراج و تحلیل گردید. نخست، مشخص شد این نظریه بنیان طراحی سیستم های یادگیری سازگار و شخصی سازی شده ای است که مسیر یادگیری را بر اساس شبکه تعاملات و دانش پیشین هر یادگیرنده شکل می دهند. دوم، این چارچوب، توسعه دهنده مربیان و عامل های هوشمند تعاملی است که با شبیه سازی روابط آموزشی معنادار، به ارائه بازخورد هوشمند و حمایت عاطفی-شناختی می پردازند. سوم، تحلیل یادگیری ارتباطی به عنوان تجلی عملی این نظریه با نقشه برداری از شبکه های همکاری، امکان شناسایی الگوهای ارتباطی و مداخله هدفمند برای تقویت انسجام و یادگیری جمعی را فراهم می آورد. چهارم، موفقیت فناوری های پیشرفته در گرو طراحی رابطه محور آن هاست، به گونه ای که قادر به ایجاد و حفظ پیوندی آموزشی مبتنی بر اعتماد باشند. پنجم، نظریه ارتباط گرایی یک چارچوب اخلاقی ضروری ارائه می دهد که بر حریم خصوصی ارتباطات، شفافیت الگوریتمی، عدالت در شکل دهی به شبکه های یادگیری و حفظ عاملیت انسانی تاکید دارد. در مجموع، این مطالعه نشان می دهد که نظریه ارتباط گرایی به عنوان نقشه راهی استراتژیک، اطمینان حاصل می کند که هوشمندی در آموزش، نه صرفا در پردازش داده، بلکه در غنابخشی به کیفیت روابط و تعاملات شبکه ای که زیربنای فرآیند خلق دانش هستند معنا می یابد.

کلیدواژه ها:

نظریه ارتباط گرایی ، آموزش هوشمند ، یادگیری