تاثیر فناوری های آموزشی برافزایش مشارکت دانش آموزان استثنایی در کلاس درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فناوری های آموزشی نوین بر ارتقاء سطح مشارکت دانش آموزان استثنایی در فرآیندهای یاددهی-یادگیری در محیط کلاس درس انجام شده است. دانش آموزان با نیازهای ویژه، به دلیل ویژگی های منحصر به فرد جسمی، حسی، شناختی یا عاطفی، اغلب در سیستم های آموزشی سنتی با موانع متعددی در برقراری ارتباط موثر، تعامل با همسالان و محتوای درسی مواجه می شوند که این امر مستقیما منجر به کاهش شدید میزان مشارکت فعال آن ها در فعالیت های کلاسی می گردد. فناوری های آموزشی، از جمله نرم افزارهای کمک آموزشی، ابزارهای ارتباطی تقویت شده و جایگزین (AAC)، واقعیت مجازی (VR) و واقعیت افزوده (AR)، پتانسیل عظیمی برای شخصی سازی تجارب یادگیری و ارائه راه های متنوع برای ابراز دانش و تعامل دارند. این فناوری ها می توانند محیطی فراگیر (Inclusive) فراهم آورند که در آن شکاف های ناشی از ناتوانی ها کمتر محسوس شده و انگیزه های درونی دانش آموزان برای مشارکت افزایش یابد. تحلیل های صورت گرفته نشان می دهد که استفاده هدفمند از این ابزارها نه تنها قابلیت های دسترسی پذیری (Accessibility) را بهبود می بخشد، بلکه با فراهم آوردن فرصت های یادگیری چندحسی و تعاملی، به دانش آموزان استثنایی امکان می دهد تا فعالانه تر در بحث ها شرکت کرده، تکالیف خود را به شیوه های خلاقانه تر ارائه دهند و احساس تعلق بیشتری به جمع کلاس پیدا کنند. با این حال، موفقیت این رویکرد مستلزم آموزش مناسب معلمان، تامین زیرساخت های لازم و انطباق محتوا با نیازهای خاص هر دانش آموز است. این مقاله مروری جامع بر ادبیات موجود در این زمینه داشته و سازوکارهای تاثیرگذاری فناوری بر جنبه های مختلف مشارکت (رفتاری، عاطفی، و شناختی) دانش آموزان استثنایی را تبیین می نماید.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، دانش آموزان استثنایی ، مشارکت کلاسی