تاثیر فضای روانی– اجتماعی مدرسه بر کیفیت یادگیری و توسعه ابعاد شخصیتی دانش آموزان ؛چالش ها و فرصت ها

فضای روانی–اجتماعی مدرسه به عنوان یکی از عوامل کلیدی محیط یادگیری، نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری و توسعه ابعاد شخصیتی دانش آموزان ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر فضای روانی–اجتماعی مدرسه بر یادگیری، رشد مهارت های اجتماعی و توسعه شخصیت دانش آموزان، چالش ها و فرصت های مرتبط با آن، به صورت مروری–تحلیلی انجام شد. در این مطالعه، مقالات علمی، همایش ها و منابع معتبر حوزه علوم تربیتی و روان شناسی منتشر شده از سال های ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۳ مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهند که محیط مدرسه، شامل تعاملات معلم–دانش آموز، روابط همسالان، جو حمایتی، شاداب سازی کلاس و کیفیت فضای فیزیکی، نقش موثری در افزایش انگیزه، تمرکز و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارد.علاوه بر این، فضای روانی–اجتماعی مدرسه در شکل دهی شخصیت دانش آموزان، تقویت مهارت های اجتماعی، خودپنداره مثبت و مسئولیت پذیری آنان موثر است. شاداب سازی مدارس، استفاده از روش های تدریس فعال و مشارکتی، تقویت تعاملات انسانی و مشارکت فعال خانواده ها، فرصت هایی هستند که می توانند کیفیت محیط مدرسه را ارتقا دهند. در مقابل، فشارهای آموزشی، تمرکز بیش از حد بر نمره و ارزشیابی های کمی، کمبود امکانات و ضعف تعاملات انسانی از مهم ترین چالش ها در ایجاد فضای روانی–اجتماعی مطلوب محسوب می شوند.این پژوهش نشان می دهد که توجه همزمان به جنبه های روانی، اجتماعی و فیزیکی محیط مدرسه، کلید ارتقای یادگیری فعال و رشد همه جانبه دانش آموزان است. ایجاد محیط مدرسه ای حمایت گر، انگیزاننده و مهارت پرور، علاوه بر بهبود عملکرد تحصیلی، موجب تقویت سلامت روان، رشد اجتماعی و توسعه شخصیت دانش آموزان می شود. نتایج این مطالعه می تواند برای مدیران، معلمان و برنامه ریزان آموزشی به عنوان راهنمای عملی در بهبود کیفیت محیط آموزشی و ارتقای عملکرد تحصیلی و شخصیتی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فضای روانی–اجتماعی مدرسه ، کیفیت یادگیری ، توسعه شخصیت ، شاداب سازی مدرسه ، مهارت های اجتماعی ، انگیزش تحصیلی