برنامه ریزی مدیریت شهری در مقاوم سازی بافت فرسوده شهرها

گستردگی سکونت در بافت فرسوده در سال های اخیر به حدی رسیده است که حتی در بافت مرکزی کلانشهرها، روستاهای با ساختار فرسوده و اسکان غیررسمی شکل یافته و در حال افزایش است. عدم توجه به این بافت ها، سبب گسترش شهرها به سمت اطراف شده و هزینه های هنگفتی را در بر خواهد داشت. در این راستا کلانشهر تهران به عنوان اولین شهر و پایتخت کشور، دارای محدوده های وسیع و قابل توجهی بافت های فرسوده شهری است که جمعیت زیادی از این شهر را در خود جای داده است. اگر چه با تلاش نهادهای اجرایی این پدیده در کشور تا حدودی شناخته شده است. در راهبرد توانمندسازی و ساماندهی این سکونتگاهها کشور در ابتدا این نگرانی وجود داشت که پذیرفتن آن موجب رشد و تشدید این گونه سکونتگاه ها شده و در مراکز شهری و به ویژه کلان شهرهای کشور اشاعه می یابد. بی تفاوتی نسبت به تغییرات سریع ترکیب جمعیت شهری و روستایی و کوتاهی در برخورد با این جریان، باعث گسترش سریع سکونت بافت فرسوده در شهرهای بزرگ گردیده و برای ساکنین به نوعی حق مالکیت و حق سکونت ایجاد کرده است که می تواند تبعات خاص اجتماعی و زیست محیطی نیز به دنبال داشته باشد. در نتیجه می توان گفت هماهنگی بیشتر بین دستگاه ها به منظور برنامه ریزی صحیح برای حل مسائل و مشکلات این سکونتگاه ها از طریق تشکیل نهاد توانمندسازی و ساماندهی که از تمام سازمان های مرتبط با مسائل شهری از الزامات مدیریت شهری است.

کلیدواژه ها:

بافت کهن ، برنامه ریزی