بررسی اثر روش های تعاملی بر کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزی

هدف این پژوهش بررسی اثر روش های تعاملی بر کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزی است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است که با استفاده از روش های کتابخانه ای و بررسی منابع معتبر به تحلیل اثرات مختلف روش های تعاملی مانند آموزش های گروهی، بازی های آموزشی، فعالیت های مشارکتی و ارتباطات مستقیم بین دانش آموزان و معلمان بر رفتارهای پرخطر می پردازد. این تحقیق نشان می دهد که روش های تعاملی می توانند به طور موثر در کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزی از جمله مصرف مواد مخدر، پرخاشگری، عدم توجه به قوانین و سایر رفتارهای انحرافی تاثیرگذار باشند. از جمله عواملی که در این کاهش تاثیرگذارند، ایجاد اعتماد متقابل، بهبود مهارت های اجتماعی، و تقویت خودکنترلی و مسئولیت پذیری در دانش آموزان است. همچنین، معلمان و مربیان به عنوان نقش های محوری در فرآیندهای تعاملی، می توانند با استفاده از تکنیک های متنوع آموزشی، تاثیرات مثبت بر رفتار دانش آموزان بگذارند. نتایج این پژوهش می تواند به مدارس و موسسات آموزشی در طراحی برنامه های پیشگیرانه و تربیتی کمک کند.

کلیدواژه ها:

روش های تعاملی ، رفتارهای پرخطر ، دانش آموزان ، آموزش گروهی ، بازی های آموزشی ، مهارت های اجتماعی ، خودکنترلی ، مسئولیت پذیری ، پیشگیری از آسیب های اجتماعی ، روانشناسی تربیتی