اثر بخشی بازی درمانی، برمیزان ارتباطات اجتماعی دانش آموزان دارای اختلال کمرویی

پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی بازی درمانی، برمیزان ارتباطات اجتماعی در کودکان دارای اختلال کمرویی انجام شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی با یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل به همراه پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم فولاد شهر در در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه برابر ۱۵ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند.ابزار گرد آوری اطلاعات مقیاس کمرویی چیک – بریگز (۱۹۹۰) و پرسشنامه ادراک تعامل اجتماعی کارول گلاس (۱۹۹۴) بود. برنامه مداخله بازی درمانی مبتنی بر کارکردهای اجرایی بر اساس کاربردهای آموزشی و ترمیمی بازی های بومی (اصغری نکاح، ۱۳۸۹؛ به نقل از حمزه، ۱۴۰۳) طی سه ماه به مدت ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای ( هفته ای یک جلسه) برای گروه آزمایش اجرا شد. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس با کمک نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. یافته ها نشان داد که بازی درمانی بر ارتباطات اجتماعی کودکان دارای اختلال کمرویی تاثیر داشت (۰۰۱/۰P< ).

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، ارتباطات اجتماعی ، اختلال کمرویی