آموزش چندحسی: روشی نوین در یادگیری کودکان ابتدایی

در دهه های اخیر، تحولات عظیم در علوم اعصاب شناختی و روان شناسی یادگیری، منجر به بازنگری عمیق در مفهوم سنتی «یادگیری» شده است. یکی از رویکردهای برجسته و تحول آفرین در این زمینه، یادگیری چندحسی (Multisensory Learning) است؛ رویکردی که بر ادغام هم زمان چند حس (دیداری، شنیداری، لمسی، جنبشی و حتی بویایی یا چشایی) در فرآیند یادگیری تاکید دارد. در حالی که نظام های آموزشی سنتی اغلب بر یادگیری تک حسی، به ویژه دیداری یا شنیداری، تمرکز داشتند، پژوهش های معاصر نشان داده اند که یادگیری زمانی عمیق تر، ماندگارتر و کارآمدتر رخ می دهد که مغز بتواند از مسیرهای حسی متنوع به صورت هم زمان برای پردازش اطلاعات استفاده کند (Shams & Seitz, ۲۰۰۸).در بافت آموزشی معاصر، که با چالش هایی چون کم توجهی، بار شناختی بالا، و نیاز به شخصی سازی یادگیری مواجه است، یادگیری چندحسی نه تنها یک رویکرد نوین، بلکه ضرورتی شناختی به شمار می رود. این مقاله ازبا رویکردی عصب روان شناختی و تربیتی، به تحلیل اصول بنیادین یادگیری چندحسی، شواهد علمی آن، کاربردهای آموزشی در مدارس و نظام های تربیتی، و نیز راهکارهای پیاده سازی آن در بستر فرهنگی و آموزشی ایران می پردازد.