تحلیل نقش ارزشیابی توصیفی انگیزش پیشرفت در عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی رابطه و تاثیر ارزشیابی توصیفی بر انگیزش پیشرفت دانش آموزان و نقش تعدیل گر این انگیزش بر عملکرد تحصیلی بود. روش تحقیق مورد استفاده در این مطالعه، روش مرور نظام مند بود که بر ترکیب یافته های پژوهش های کیفی و کمی متمرکز شد تا دیدگاهی جامع حاصل گردد. یافته های اصلی نشان دادند که ارزشیابی توصیفی، با تغییر کانون توجه از اهداف نمایشی به اهداف تسلط و تقویت خودکارآمدی از طریق بازخورد کیفی دقیق، پتانسیل بالایی برای افزایش انگیزش پیشرفت دارد و این افزایش انگیزش به درگیری تحصیلی عمیق تر و عملکرد پایدارتر منجر می شود. با این حال، اثربخشی این ارزشیابی به شدت وابسته به کیفیت و عمق اجرای آن توسط معلمان است؛ اجرای سطحی و کلیشه ای، اثرات انگیزشی مطلوب را به همراه نخواهد داشت. در نتیجه گیری، ارزشیابی توصیفی یک ابزار قدرتمند برای پرورش انگیزش درونی است، مشروط بر آنکه فرآیند ارائه بازخورد آن به صورت تخصصی و هدفمند مدیریت شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، انگیزش پیشرفت ، بازخورد کیفی ، خودکارآمدی ، عملکرد تحصیلی