تحلیل نقش برنامه ریزی درسی مدرسه و درگیری تحصیلی دانش آموزان

نظام های آموزشی در هر جامعه ای، آینه ای از آرمان ها، ارزش ها و نیازهای حال و آینده آن جامعه هستند و در این میان، برنامه ریزی درسی به عنوان هسته اصلی و موتور محرک فرآیند تعلیم و تربیت، نقشی محوری و تعیین کننده ایفا می کند. هدف از این پژوهش، تبیین نقش سازوکار برنامه ریزی درسی مدرسه در ابعاد مختلف درگیری تحصیلی دانش آموزان (شناختی، عاطفی و رفتاری) بود. روش تحقیق به کار گرفته شده، یک روش مروری جامع بود که در آن، منابع علمی مرتبط با ساختار برنامه درسی، محتوا، ارزشیابی و همسویی با اسناد ملی، به صورت سیستماتیک مورد غربالگری و تحلیل کیفی قرار گرفتند. یافته های اصلی نشان دادند که ساختار برنامه ریزی (تلفیقی در برابر خطی) تاثیر عمیقی بر درگیری شناختی دارد، در حالی که معنادار بودن محتوا محرک اصلی دلبستگی عاطفی است و سازماندهی فعالیت ها عامل تعیین کننده مشارکت رفتاری فعال محسوب می شود. همچنین، ارزشیابی های بازخورد محور و همسویی با اهداف ملی، در تعهد پایدار نقش محوری ایفا می کنند. نتیجه گیری نهایی این است که برنامه ریزی درسی باید به عنوان یک سیستم یکپارچه و معنادار طراحی شود تا تمامی ابعاد درگیری تحصیلی را به صورت همزمان ارتقا دهد و از اقدامات جزیره ای پرهیز شود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، درگیری تحصیلی ، درگیری شناختی ، دلبستگی عاطفی ، ارزشیابی تکوینی