تحلیل و بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان در مدارس

این مقاله به تحلیل و بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان در مدارس می پردازد. با توجه به چالش های فزاینده اجتماعی و تحصیلی، نظام های آموزشی پیشرو، علاوه بر انتقال دانش، بر پرورش جامع­توانایی­های شناختی، عاطفی و اجتماعی یادگیرندگان تاکید دارند. هدف اصلی پژوهش حاضر، تبیین سازوکارهایی است که از طریق آن، آموزش مهارت­های زندگی به­عنوان یک برنامه مکمل، می­تواند کیفیت فرآیند و پیامدهای یادگیری را تحت تاثیر قرار دهد.یافته­ها نشان می­دهد که مهارت­های زندگی با تقویت مولفه­های اساسی یادگیری مانند خودتنظیمی، انگیزش درونی، تفکر انتقادی و توانایی حل مسئله، بستر شناختی و عاطفی مناسب­تری برای درگیری عمیق با محتوای درسی فراهم می­کند. به طور مشخص، مهارت­های مدیریت هیجان و استرس، ظرفیت توجه و تمرکز دانش­آموزان را افزایش داده و موانع عاطفی یادگیری را کاهش می­دهد. همچنین، مهارت­های ارتباط موثر و کار گروهی، کیفیت تعاملات کلاسی و مشارکت در فعالیت­های collaborative learning را ارتقا می­بخشد.این مقاله نتیجه می­گیرد که ادغام سیستماتیک آموزش مهارت­های زندگی در برنامه درسی مدارس، یک راهبرد موثر برای حرکت به سمت یادگیری مادام العمر و یادگیری عمیق است. چنین آموزشی نه تنها بر موفقیت­های تحصیلی کوتاه­مدت تاثیر می­گذارد، بلکه با تجهیز دانش­آموزان به قابلیت­های ضروری برای زندگی در جهان پیچیده امروز، کیفیت کلی یادگیری و کاربرد آن در موقعیت­های واقعی را غنی می­سازد. در نهایت، موفقیت این برنامه­ها مستلزم توجه به آموزش معلمان، تناسب محتوا با نیازهای سنی و بافت فرهنگی و نیز ایجاد هماهنگی بین خانه، مدرسه و جامعه است.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، کیفیت یادگیری ، یادگیری عمیق ، خودتنظیمی ، موفقیت تحصیلی ، آموزش جامع.