تحلیل و بررسی نقش ارتباط عاطفی معلم و شاگرد در ایجاد محیطی امن برای پرسشگری و رشد شخصیت

این مقاله به تحلیل و بررسی نقش حیاتی ارتباط عاطفی مثبت بین معلم و شاگرد در ایجاد یک محیط آموزشی امن و حمایت گر می پردازد که در آن، پرسشگری آزادانه و رشد همه جانبه شخصیت دانش آموزان شکوفا می شود. در رویکردهای آموزشی صرفا شناختی، غالبا بعد عاطفی و رابطه انسانی موثر در فرایند یادگیری نادیده گرفته می شود. در حالی که یافته ها نشان می دهد ارتباط عاطفی ایمن، مبتنی بر احترام، اعتماد، همدلی و توجه مثبت بی قیدوشرط معلم، پیش نیاز ضروری برای شکل گیری فضایی است که دانش آموز در آن از ترس طرد، تحقیر یا شرمساری رها شده و جرات می یابد کنجکاوی خود را آشکار کند، سوال بپرسد، اشتباه نماید و در مسیر کشف و خودشکوفایی گام بردارد. این مقاله با روش تحقیق کیفی و با رویکرد مروری تحلیلی، به بررسی مکانیسم های اثرگذاری این رابطه از منظر روانشناسی تربیتی (با تاکید بر نظریه دلبستگی، نیاز به شایستگی و خودتعیین گری) و علوم تربیتی می پردازد. نتایج تحلیل حاکی از آن است که ارتباط عاطفی مثبت نه تنها به کاهش اضطراب تحصیلی و افزایش انگیزش درونی می انجامد، بلکه با تامین امنیت روانی، بستر اساسی برای پرورش مهارت های تفکر انتقادی، خلاقیت، اعتماد به نفس و هویت یابی سالم را فراهم می سازد. در نهایت، این مقاله بر این نکته تاکید می ورزد که کیفیت رابطه معلم و شاگرد، عاملی تعیین کننده در تبدیل کلاس درس از یک فضای انتقال اطلاعات به یک جامعه یادگیرنده امن و کارگاه رشد شخصیت است.

کلیدواژه ها:

ارتباط عاطفی معلم و شاگرد ، امنیت روانی ، پرسشگری ، رشد شخصیت ، محیط یادگیری امن ، نظریه دلبستگی.