شناسایی راهبردهای توسعه حرفه گرایی در مدیران تازه کار مدارس ابتدایی استان خوزستان

هدف پژوهش حاضر شناسایی راهبردهای توسعه حرفه گرایی در مدیران تازه کار مدارس ابتدایی استان خوزستان بود. روش پژوهش حاضر کاربردی می باشد. جامعه آماری شامل خبرگان دانشگاهی، مدیران باسابقه مدارس ابتدایی، و کارشناسان حوزه مدیریت آموزشی و توسعه حرفه ای در استان خوزستان می باشد. یافته ها نشان داد مدیران تازه کار مدارس ابتدایی استان خوزستان برای توسعه حرفه گرایی خود، بیش از هر چیز، به راهبردهای تعاملی، حمایتی و مبتنی بر یادگیری عملی اتکا می کنند. در این میان، تعامل حرفه ای با همتایان و همکاران باسابقه به عنوان اصلی ترین و موثرترین راهبرد شناخته می شود که نشان دهنده نقش محوری یادگیری اجتماعی، انتقال تجربه و الگوگیری حرفه ای در فرآیند رشد مدیران تازه کار است. پس از آن، راهبردهایی مانند بهره گیری از منتورینگ و کوچینگ مدیریتی و نیز یادگیری تجربی در محیط واقعی مدرسه، جایگاه برجسته ای دارند و بیانگر تمایل مدیران به یادگیری در حین عمل و تحت راهنمایی افراد باتجربه هستند. در مقابل، راهبردهای غیرحضوری و مبتنی بر فناوری، نظیر استفاده از شبکه های آموزش آنلاین، کمترین میزان استقبال و اثربخشی را از دیدگاه مدیران تازه کار به خود اختصاص داده اند که می تواند ناشی از محدودیت های زیرساختی، فرهنگی یا ترجیح تعاملات چهره به چهره باشد. یافته ها همچنین نشان می دهد که غالب راهبردهای پیشنهادی، به طور معناداری از سطح خنثی بالاتر ارزیابی شده اند و مدیران تازه کار آن ها را در توسعه حرفه گرایی خود موثر می دانند. با این حال، برخی راهبردها مانند مدیریت دانش مدرسه ای و اشتراک نظام مند تجربه ها، در مقایسه با سایر اقدامات، از اهمیت کمتری برخوردار بوده اند. اولویت بندی راهبردها نشان می دهد که مدیران تازه کار، یادگیری تعاملی، ارتباط مستقیم و حمایت انسانی را بر رویکردهای رسمی، فناورانه یا ساختارمند ترجیح می دهند. در مجموع، الگوی راهبردی توسعه حرفه گرایی مدیران تازه کار خوزستان، الگویی عمل گرا، تعاملی و مبتنی بر یادگیری از تجربه های زیسته و روابط حرفه ای است.

کلیدواژه ها:

شناسایی راهبردهای ، توسعه حرفه گرایی ، توسعه حرفه گرایی در مدیران ، مدارس ابتدایی استان خوزستان