بررسی راهکارهای هوشمندسازی مدارس و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

تحول دیجیتالی در نظام آموزشی ایران، مفهوم هوشمندسازی مدارس را به مثابه راهبردی نوین در جهت پرورش نسل خلاق، خودانگیخته و مسئله جو مطرح کرده است. این پژوهش تحلیلی با تکیه بر نظریه های ویگوتسکی، بندورا، دیویی، راجرز، فرایر، سن و Deci & Ryan به بررسی تاثیر هوشمندسازی مدارس بر انگیزش تحصیلی می پردازد. در این چارچوب، ارتباط میان یادگیری اجتماعی، خودتعیین گری و عدالت دیجیتالی مورد واکاوی قرار گرفته است. هوشمندسازی مدارس، نه صرفا به معنای تجهیز فضاهای آموزشی به فناوری، بلکه به مثابه دگرگونی فرهنگی در تعاملات یاددهی–یادگیری تلقی می شود؛ دگرگونی ای که فرصت تجربه، خودارزیابی، یادگیری معنادار و خودکارآمدی را برای فراگیران فراهم می آورد. یافته های تحلیل نشان می دهد که تلفیق فناوری هوشمند با رویکردهای انسان محور موجب افزایش انگیزش درونی، احساس تعلق و بهبود کیفیت یادگیری می گردد. با اتکا به نظریه خودتعیین گری، هوشمندسازی مطلوب هنگامی حاصل می شود که فناوری در خدمت نیازهای روان شناختی پایه شامل شایستگی، خودمختاری و ارتباط موثر باشد. نتیجه آنکه سیاست های هوشمندسازی مدارس باید از سطح فنی فراتر رفته و به بعد فرهنگی–انسانی آموزش معطوف شوند؛ زیرا انگیزش تحصیلی پایدار حاصل پیوند میان فناوری معنا دار و یادگیری اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی مدارس ، انگیزش تحصیلی ، خودتعیین گری ، یادگیری اجتماعی ، فناوری آموزشی ، عدالت دیجیتال