توسعه تفکر محاسباتی در دانش آموزان از طریق بازی های آموزشی دیجیتال

در عصر حاضر، تفکر محاسباتی به منزله ی یکی از شایستگی های بنیادین یادگیری در قرن بیست ویکم شناخته می شود؛ مهارتی که بر تحلیل مسئله، الگوسازی، انتزاع و طراحی راه حل های کارآمد استوار است. بهره گیری از بازی های آموزشی دیجیتال در مدارس، به ویژه در بستر آموزش سوادمحور، می تواند محیطی تعاملی و انگیزشی برای پرورش این تفکر فراهم سازد. این مقاله تحلیلی، با تکیه بر چارچوب های نظری ویگوتسکی، بندورا، پیاژه، راجرز، دیویی، فرایر، سن، نوسبام و نظریه خودتعیین گری (Deci & Ryan)، به بررسی چگونگی توسعه تفکر محاسباتی از رهگذر بازی های آموزشی دیجیتال می پردازد. تحلیل ها نشان می دهد که بازی به عنوان ابزار یادگیری اجتماعی و فرهنگی، موجب ارتقای «منطقه تقریبی رشد» در نظریه ویگوتسکی، شکل گیری خودکارآمدی در نظریه بندورا، و یادگیری مبتنی بر تجربه در دیدگاه دیویی می شود. در این چارچوب، رویکرد بازی محور نه تنها فرآیند شناختی، بلکه رشد اخلاقی، اجتماعی و انگیزشی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. از دید فرایر، بازی های آموزشی بستری برای گفت وگو و تحول آگاهی انتقادی اند و از منظر نوسبام و سن، ابزاری برای تحقق قابلیت های انسانی و عدالت آموزشی محسوب می شوند. در نهایت، مقاله بر این نکته تاکید دارد که طراحی بازی های آموزشی دیجیتال باید بر پایه ی اصول خودتعیین گری، آزادی یادگیری، خودتنظیمی و معناجویی تربیتی انجام گیرد تا یادگیرنده از نقش منفعل به کنش گر خلاق تبدیل شود. این مقاله تلاش دارد تصویری روشن از پیوند میان فناوری و تربیت در رشد تفکر محاسباتی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

تفکر محاسباتی ، بازی های آموزشی دیجیتال ، یادگیری تجربی ، خودتعیین گری ، نظریه های تربیتی