تاثیر برنامه های پرورشی بر کاهش اضطراب و افزایش تاب آوری روانی دانش آموزان

با افزایش فشارهای تحصیلی و اجتماعی در محیط های آموزشی نوین، اضطراب روانی دانش آموزان به یکی از چالش های اساسی سلامت روان در نظام های آموزشی تبدیل شده است. این پژوهش به بررسی تاثیر برنامه های پرورشی (شامل فعالیت های هنری، مهارت های زندگی، و آموزش های مبتنی بر ذهن آگاهی) بر کاهش سطوح اضطراب و تقویت تاب آوری روانی در میان دانش آموزان می پردازد. هدف اصلی، تعیین میزان اثربخشی این برنامه ها به عنوان یک استراتژی پیشگیرانه و مداخله ای در مدارس است.نتایج مطالعات نشان می دهد که برنامه های پرورشی هدفمند، با فراهم آوردن بستری امن برای بیان هیجانات و تمرین مهارت های سازگاری، به طور معناداری سطح اضطراب عمومی و اضطراب عملکردی دانش آموزان را کاهش می دهند. همچنین، این مداخلات نقش حیاتی در توسعه تاب آوری دارند؛ به گونه ای که دانش آموزان قادر می شوند پس از مواجهه با شکست یا استرس، سریع تر به حالت تعادل روانی بازگردند و دیدگاه های مثبت تری نسبت به چالش ها اتخاذ کنند.این یافته ها بر لزوم بازنگری در اولویت بندی فعالیت های فوق برنامه در مدارس تاکید دارد و نشان می دهد که سرمایه گذاری بر غنی سازی برنامه پرورشی، نه تنها بر سلامت روان تاثیر مستقیم می گذارد، بلکه به طور غیرمستقیم منجر به بهبود عملکرد تحصیلی و تقویت تعاملات اجتماعی می شود. در نتیجه، اجرای جامع و مستمر برنامه های پرورشی، یک جزء جدایی ناپذیر از یک رویکرد آموزشی جامع نگر و انسان محور محسوب می گردد.

کلیدواژه ها:

اضطراب دانش آموزان ، تاب آوری روانی ، برنامه های پرورشی ، سلامت روان