"از الگوریتم تا کنش تربیتی: تحلیل انتقادی نقش هوش مصنوعی در تصمیم های آموزشی معلمان"

ورود هوش مصنوعی به عرصه آموزش، شیوه های تصمیم گیری آموزشی معلمان را به طور بنیادین تحت تاثیر قرار داده است. سامانه های توصیه گر، تحلیل گر یادگیری و ابزارهای پیش بینی عملکرد، به تدریج در حال ایفای نقش در طراحی تدریس، ارزشیابی و هدایت یادگیری هستند. این تحولات، اگرچه فرصت هایی برای بهبود دقت و کارآمدی تصمیم ها فراهم می آورند، اما پرسش های اساسی درباره جایگاه معلم و ماهیت کنش تربیتی ایجاد کرده اند.این مقاله با رویکردی انتقادی–تحلیلی، به بررسی نسبت میان الگوریتم های هوشمند و کنش تربیتی معلمان می پردازد. هدف پژوهش، تبیین این مسئله است که هوش مصنوعی تا چه حد می تواند در تصمیم های آموزشی نقش آفرین باشد، بدون آنکه عاملیت حرفه ای و مسئولیت اخلاقی معلم تضعیف شود. تحلیل ها نشان می دهد که واگذاری تصمیم های تربیتی به الگوریتم ها، در صورت فقدان نظارت و تفسیر انسانی، می تواند به استانداردسازی افراطی، کاهش حساسیت به زمینه های فرهنگی–عاطفی و تضعیف رابطه انسانی معلم–دانش آموز منجر شود. مقاله نتیجه می گیرد که نقش مطلوب هوش مصنوعی در آموزش، نه جایگزینی کنش تربیتی، بلکه تقویت آن از طریق ارائه شواهد، تحلیل ها و بازخوردهای هوشمند است. در این چارچوب، معلم همچنان کانون تصمیم گیری تربیتی باقی می ماند و فناوری به عنوان ابزار پشتیبان، در خدمت اهداف انسانی آموزش قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، کنش تربیتی معلم ، تصمیم گیری آموزشی ، عاملیت معلم ، الگوریتم های آموزشی ، رابطه معلم–دانش آموز ، نقد فناوری آموزشی