بررسی نقش همدلی معلمان در بهبود روابط آموزشی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی و تبیین نقش همدلی معلمان به عنوان یک مولفه کلیدی در ارتقاء کیفیت روابط آموزشی میان معلم و دانش آموز و تاثیر مستقیم آن بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. همدلی، به عنوان توانایی درک و به اشتراک گذاشتن احساسات دیگران، نه تنها محیط کلاس درس را از نظر عاطفی غنی تر می سازد، بلکه بستر لازم برای یادگیری موثر و تعامل سازنده را فراهم می آورد. در این تحقیق، از روش ترکیبی (آمیخته) بهره گرفته شد؛ داده های کمی از طریق پرسشنامه های استاندارد سنجش همدلی معلمان (مانند مقیاس همدلی بارون-کوئن) و نمرات تحصیلی دانش آموزان در دو گروه نمونه جمع آوری گردید، در حالی که داده های کیفی از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و دانش آموزان منتخب به دست آمد. نتایج تحلیل های آماری (رگرسیون و تحلیل واریانس) نشان داد که سطح بالاتر همدلی معلمان با بهبود معنادار در شاخص های رابطه معلم-دانش آموز (شامل اعتماد، حمایت و نزدیکی عاطفی) و افزایش قابل توجه در انگیزه درونی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان (به ویژه در دروس نیازمند تعامل بالا) مرتبط است. یافته های کیفی نیز تاکید کردند که معلمان همدل با ایجاد جوی امن، کاهش اضطراب پاسخگویی و توجه به نیازهای فردی، توانسته اند موانع یادگیری ناشی از مسائل عاطفی را به حداقل برسانند. در نهایت، این پژوهش بر لزوم گنجاندن آموزش مهارت های همدلی در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان تاکید می کند تا از این طریق، کیفیت فرآیند آموزش و پرورش به طور سیستمی ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

همدلی معلم ، روابط آموزشی ، عملکرد تحصیلی ، انگیزه درونی ، تعامل معلم-دانش آموز.