تبیین مدل ساختاری سرمایه روان شناختی، ذهن آگاهی و عدالت سازمانی در پیش بینی انگیزش تدریس و کیفیت تعامل معلم با دانش آموزان

هدف از این مقاله، تبیین و مدل یابی ساختاری رابطه بین سرمایه روان شناختی، ذهن آگاهی و عدالت سازمانی با انگیزش تدریس و کیفیت تعامل معلم–دانش آموزان است. با توجه به نقش کلیدی معلمان در نظام های آموزشی و اهمیت عوامل روان شناختی و سازمانی در بهبود عملکرد حرفه ای آنان، شناسایی سازوکارهای موثر بر انگیزش تدریس و تعامل آموزشی از ضرورت های اساسی پژوهش های آموزشی محسوب می شود. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی نظام مند مقالات علمی معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. در این راستا، مفاهیم و ابعاد سرمایه روان شناختی، ذهن آگاهی و عدالت سازمانی تبیین شده و ارتباط آن ها با انگیزش تدریس و کیفیت تعامل معلم–دانش آموز در قالب یک مدل مفهومی مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های حاصل از تحلیل نظری و پیشینه پژوهش ها نشان می دهد که سرمایه روان شناختی و ذهن آگاهی از طریق تقویت نگرش های مثبت، خودکارآمدی و تنظیم هیجانی معلمان، نقش معناداری در افزایش انگیزش تدریس ایفا می کنند. همچنین ادراک عدالت سازمانی به عنوان یک عامل زمینه ای، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر انگیزش تدریس و کیفیت تعامل آموزشی اثرگذار است. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که تلفیق عوامل فردی و سازمانی می تواند به ارتقای تعامل سازنده معلم–دانش آموز و بهبود کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

سرمایه روان شناختی ، ذهن آگاهی ، عدالت سازمانی ، انگیزش تدریس ، تعامل معلم–دانش آموز