بررسی تاثیر روش های فعال تدریس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روش های فعال تدریس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی در مدارس ناحیه یک شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی و نمونه شامل ۸۰ دانش آموز پایه های سوم تا ششم بود که به دو گروه آزمایشی (روش فعال) و کنترل (روش سنتی) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی، پرسشنامه انگیزش و مشارکت، و مشاهده مستقیم کلاس ها بود. داده ها با استفاده از آزمون های توصیفی، آزمون تی مستقل و تحلیل همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که روش های فعال تدریس باعث افزایش معنادار پیشرفت تحصیلی، انگیزش، مشارکت، توانایی حل مسئله و تفکر انتقادی دانش آموزان شد. این نتایج حاکی از آن است که اجرای روش های فعال می تواند کیفیت آموزش در دوره ابتدایی را بهبود بخشد و دانش آموزان را برای مواجهه با مسائل جدید و یادگیری مستقل توانمند سازد.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش ، مشارکت ، تفکر انتقادی