تحلیل ساختاری-واژگانی «سرمایه گذار» در نظام حقوقی بازار سرمایه ایران

در نظام حقوقی بازار سرمایه ایران، واژه «سرمایه گذار» صرفا یک برچسب توصیفی نیست، بلکه برساخته ای چندلایه و مقررات ساز است که معنا و کارکرد خود را از سه ساختار واژگانی متمایز می گیرد. این مقاله با رویکرد تحلیل ساختاری–واژگانی و با اتکا بر روش تحلیل محتوای کیفی مقررات، نشان می دهد که قانون گذار چگونه از طریق سه الگوی زبانی—ساختار مضاف الیه در قالب «حقوق سرمایه گذاران»، ساختار صفت موصوف در تمایزگذاری میان انواع سرمایه گذار، و ساختار مضاف در صورت بندی «رفتار سرمایه گذار»—یک منظومه چندسطحی از حمایت، نظارت و مهندسی رفتار را سامان می دهد. یافته ها نشان می دهد که این سه ساختار، نه تنها به تعریف هویت حقوقی سرمایه گذار کمک می کنند، بلکه منطق سیاست گذاری و نظارت در بازار سرمایه را از سطح شناسایی حقوق تا تنظیم گری رفتاری و مدیریت سوگیری های شناختی هدایت می کنند. بدین ترتیب، زبان حقوقی به ابزاری راهبردی برای ایجاد بازاری شفاف، منصفانه و کارا تبدیل می شود.