نقش تعدیل گر مهارت های نرم (جرات ورزی و تاب آوری) در رابطه میان ناامنی شغلی و تمایل به ترک شغل در سازمان های عمومی

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش تعدیل گر مهارت های نرم، به طور مشخص جرات ورزی و تاب آوری، در رابطه میان ناامنی شغلی (کمی و کیفی) و تمایل به ترک شغل در کارکنان سازمان های عمومی ایران انجام شده است. با توجه به تحولات اقتصادی و ساختاری اخیر در بخش عمومی، درک سازوکارهای روان شناختی که می توانند پیامدهای منفی ناامنی شغلی را کاهش دهند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است.روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری شامل کارکنان شهرداری های منتخب استان تهران بوده که از میان آن ها ۳۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد ناامنی شغلی هلگرن و همکاران (Hellgren et al., ۱۹۹۹)، تمایل به ترک شغل کمن و همکاران (Cammann et al., ۱۹۷۹)، جرات ورزی آلبرتی و امونز (Alberti & Emmons, ۱۹۷۴) و تاب آوری کانر و دیویدسون (Connor & Davidson, ۲۰۰۳) استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۶ و SmartPLS نسخه ۳ انجام گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو بعد ناامنی شغلی کمی (β=۰.۴۲, p<۰.۰۱) و کیفی (β=۰.۳۸, p<۰.۰۱) تاثیر مثبت و معناداری بر تمایل به ترک شغل دارند. همچنین، یافته های کلیدی پژوهش حاکی از آن است که تاب آوری به طور معناداری (β=-۰.۲۸, p<۰.۰۱) اثر ناامنی شغلی بر تمایل به ترک شغل را تضعیف می کند. نقش تعدیل گر جرات ورزی نیز معنادار بود (β=-۰.۱۹, p<۰.۰۵)، اما شدت آن کمتر از تاب آوری گزارش شد.نتیجه گیری: مهارت های نرم، به ویژه تاب آوری، می توانند به عنوان یک سپر روان شناختی عمل کرده و از پیامدهای منفی ناامنی شغلی بکاهند. پیشنهاد می شود مدیران منابع انسانی در سازمان های عمومی، برنامه های آموزشی مبتنی بر توسعه این مهارت ها را برای توانمندسازی کارکنان و کاهش نرخ ترک خدمت در دستور کار قرار دهند. این پژوهش با ارائه یک مدل یکپارچه، به ادبیات موجود در حوزه رفتار سازمانی و مدیریت منابع انسانی در بخش عمومی کمک می کند

کلیدواژه ها:

تمایل به ترک شغل ، ناامنی شغلی کمی ، ناامنی شغلی کیفی ، جرات ورزی ، تاب آوری ، مهارت های نرم ، سازمان های عمومی ، مدل معادلات ساختاری.