مدیریت و ارزیابی اثرات جانبی طراحی زیرساخت های شهری بر حمل و نقل

این مقاله به بررسی و ارزیابی اثرات جانبی (مثبت و منفی) ناشی از طراحی و اجرای زیرساخت های شهری بر میزان پذیرش و افزایش سهم حمل و نقل فعال (پیاده روی و دوچرخه سواری) در شهرهای دارای تراکم جمعیتی و ساختمانی بالا می پردازد. با توجه به چالش های پایداری و سلامت در کلان شهرها، زیرساخت ها نقش محوری در تغییر الگوهای جابه جایی دارند. هدف اصلی، شناسایی راهکارهای مهندسی و مدیریتی است که بتواند موانع فیزیکی و رفتاری موجود در فضاهای متراکم را برطرف سازد. این پژوهش با تلفیق مطالعات موردی و مبانی نظری، بر اهمیت طراحی انسان محور، مدیریت فضای محدود، و یکپارچه سازی کاربری ها تاکید می کند و در نهایت مجموعه ای از توصیه های سیاستی برای مدیران شهری ارائه می دهد. نتایج نشان می دهد که طراحی ناکارآمد زیرساخت ها (مانند کمبود فضا، مسیرهای منقطع، و عدم ایمنی) به عنوان یک "اثر جانبی منفی" قوی، استفاده از وسایل نقلیه موتوری را تشویق کرده و سلامت عمومی را به خطر می اندازد. در مقابل، طراحی متمرکز بر انسان، اثرات جانبی مثبتی چون افزایش فعالیت بدنی و کاهش آلودگی صوتی و هوا را به دنبال دارد.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل فعال ، زیرساخت شهری ، شهرهای متراکم ، طراحی انسان محور ، اثرات جانبی شهری ، پایداری شهری.