بررسی آماری نقش مدیریت شهرک های صنعتی گلستان: راهگشای توسعه یا مانع رشد؟ (۱۴۰۰-۱۴۰۳)

در بازه سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳، شهرک های صنعتی استان گلستان تحول ساختاری معناداری را تجربه کرده اند. این تحول با یک تناقض آشکار همراه بوده است: از یک سو، تعداد واحدهای بهره بردار با رشد ۵ درصدی به ۸۶۳ واحد رسیده که نشان دهنده پایداری نسبی فعالیت صنعتی است. اما از سوی دیگر به صورت مقطعی در هر سال شاهد کاهش تعداد واحدهای بهره بردار بوده ایم . کاهش چشمگیر ۶۵.۳ درصدی مساحت زمین های واگذارشده و کاهش ۴۲.۱ درصدی قراردادهای جدید ، دو روند متضاد هستند. این مطلب حاکی از گذار الگوی توسعه صنایع بزرگ و زمین بر، به سمت توسعه خوشه های کوچک مقیاس است. با این حال، مدیریت این گذار با چالش های عمیقی روبرو بوده است. تمرکز شدید فعالیت ها در چند شهرک مانند گرگان ۳ و غیرفعال ماندن ۴۰ درصد شهرک ها، نشان از نابرابری فضایی عمیق دارد. پیش بینی مدل رگرسیون از کاهش مستمر قراردادها تا ۶۶ مورد در سال ۱۴۰۴ و نرخ بالای فسخ قراردادها (۴۰.۵٪)، زنگ خطری برای آینده توسعه صنعتی استان گلستان است.در مجموع، می توان نتیجه گرفت که مدیریت شهرک ها در این بازه، نقشی منفعل داشته و نتوانسته است به طور موثر راهگشای توسعه باشد. خروج از این وضعیت نیازمند تغییر پارادایم از «مدیریت واگذاری زمین» به «مدیریت اکوسیستم کارآفرینی» است. این تغییر، با تمرکز بر تخصیص هدفمند منابع به شهرک های محروم، اجرای سیستم های پایش عملکردی و حمایت از صنایع کوچک و متوسط نوآور محقق خواهد شد تا این تحول ساختاری به فرصتی برای توسعه پایدار و متوازن استان تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

صنعتی شهرکهای صنعتی ، بررسی آماری ، واحدهای بهره بردار ، زمین های ، قراددادهای صنعتی