اثر تمرینات هوازی- توجه طلب بر کارکردهای توجهی و عملکرد تحصیلی در کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی: مطالعه ای با کوشش های تصادفی کنترل شده و دو سو کور

هدف: هدف این مطالعه بررسی تاثیر تمرین ترکیبی بر کارکردهای توجهی و عملکرد تحصیلی در کودکان دارای ای.دی.اچ.دی بود. مواد و روش ها: سی کودک ای.دی.اچ.دی به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (میانگین سنی، ۴۵/۱±۳۳/۹ سال) و کنترل (میانگین سنی، ۴۹/۱±۰۷/۹ سال) جای گرفتند و ۱۸ کودک دارای رشد طبیعی نیز به عنوان گروه کنترل (میانگین سنی، ۲۵/۱±۱۷/۹ سال) به کار گرفته شد. معیارهای ورودی شامل هوشبهر طبیعی و زیر نوع غلبه با بی توجهی اختلال و معیارهای خروجی شامل شرکت نکردن در بیش از یک سوم جلسات تمرینی و پس آزمون بود. مداخله تمرینی شامل برنامه ترکیبی بود که به مدت هشت هفته (سه جلسه ۶۰ دقیقه ای در هفته) انجام شد. گروه­های کنترل در این مدت به فعالیت های روزانه خود پرداختند. کارکردهای توجهی (درصد خطای توجه، درصد خطای تکانش گری و زمان واکنش) شرکت کنندگان توسط تکلیف برو/نرو و عملکرد تحصیلی از طریق نمرات ریاضی و املاء، قبل و بعد از مداخله مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها:  نتایج نشان داد که گروه تجربی در پس آزمون تفاوت معناداری در متغیرهای درصد خطای توجه، زمان واکنش و عملکرد تحصیلی نسبت به پیش آزمون دارد، در حالی که در گروه های کنترل تفاوت معناداری بین پیش آزمون و پس آزمون دیده نشد. نتیجه گیری:  استفاده از برنامه تمرین ترکیبی به عنوان فعالیت ورزشی که ترکیبی از تمرین های هوازی و تقاضاهای توجهی اضافی می باشد، می تواند نشانه های توجهی و عملکرد تحصیلی در کودکان دارای ای.دی.اچ.دی را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی ، تمرین هوازی ، راه رفتن به عقب ، عملکرد تحصیلی ، کودکان