تاثیر مشاهده همزمان هر دو نوع توهم بصری ابینگهاوس، بر ادراک، خودکارآمدی و یادگیری پرتاب دارت

مقدمه: انتظارات افزایش یافته، عاملی کلیدی در نظریه یادگیری حرکتی بهینه است، اما اثرات آن در مهارت های هدف گیری با مداخلات آزمایشی مختلف هنوز به طور کامل بررسی نشده است. هدف این پژوهش بررسی تاثیر مشاهده همزمان هر دو نسخه توهم بصری ابینگهاوس، بر ادراک، یادگیری حرکتی و خودکارآمدی، در افراد مبتدی بود.روش: این مطالعه به صورت نیمه تجربی و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. ۳۶ شرکت کننده پسر مقطع کارشناسی به طور داوطلبانه و تصادفی در گروه ادراک توهم کوچک (میانگین سنی ۶۶/۲۰) و ادراک توهم بزرگ (میانگین سنی ۷۲/۲۰) قرار گرفتند. پس از آشنایی با تکلیف، پیش آزمون (بدون توهم) و تمرینات پرتاب دارت (۵۰ کوشش) اجرا شد. ادراک و خودکارآمدی پیش و پس از تمرین ارزیابی شدند. در آزمون یادداری ۴۸ ساعت بعد، ادراک، خودکارآمدی عملکرد اندازه گیری شد. یافته ها: سطح یادگیری با تحلیل واریانس یک طرفه (پیش آزمون و یادداری) و عملکرد در مرحله تمرین با تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر، ادراک هدف و خودکارآمدی با تحلیل واریانس یک طرفه و با تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر بررسی شد. نتایج نشان داد که گروه در شرایط ادارک بزرگ تر از ادراک، خود کارآمدی و عملکرد بهتری در طول تمرین داشته است. با این حال، در آزمون یادداری، تفاوت معنی داری بین گروه ها مشاهده نشد.نتیجه گیری: با مشاهده همزمان توهمات می توان موقتا بر عملکرد حرکتی اثر گذاشت؛ اما در غیاب توهمات بصری انتظارات و ادراک کاهش یافته و در پی آن دقت عملکرد کاهش می یابد. مطالعات آینده به تمرینات بیشتر در نمونه های متفاوت و اندازه گیری های دقیق تر در فاکتورهای انگیزشی مداخله گر بر یادگیری حرکتی نیاز می باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، ادراک ، توهم بصری ، ابینگهاوس ، یادگیری