تاثیر تمرین مبتنی بر مهارت در مقابل تمرین بدنی بر عملکرد غدد درون ریز و عملکرد شناختی در ورزشکاران رقابتی

هدف: هدف از این تحقیق بررسی تاثیر تمرین مبتنی بر مهارت در مقایسه با تمرین بدنی بر شاخص های هورمونی و عملکرد شناختی در ورزشکاران رقابتی بود.روش پژوهش: ۶۰ ورزشکار مرد حرفه ای به طور تصادفی و مساوی به دو گروه تمرین مبتنی بر مهارت و تمرین بدنی تقسیم شدند. هر گروه به مدت هشت هفته، سه جلسه ۶۰ دقیقه ای در هفته تمرین کردند. شاخص های هورمونی شامل کورتیزول، تستوسترون، هورمون رشد و IGF-۱ و عملکرد شناختی شامل حافظه کاری، آزمون استروپ و سرعت پردازش قبل و بعد از دوره تمرینی اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که گروه تمرین مبتنی بر مهارت کاهش معناداری در کورتیزول (۰۰۱/۰=p) و افزایش معنادار در تستوسترون (۰۰۸/۰=p)، هورمون رشد (۰۳/۰=p) و IGF-۱ (۰۲/۰=p) نسبت به پیش آزمون داشت، در حالی که گروه تمرین بدنی تغییرات کمتری نشان داد. همچنین بهبود معنی داری در عملکرد شناختی گروه تمرین مبتنی بر مهارت مشاهده شد: دقت حافظه کاری (۰۰۱/۰>p) و سرعت پردازش (۰۲/۰=p) نسبت به پیش آزمون افزایش یافت. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که تمرین مبتنی بر مهارت می تواند سازگاری های هورمونی و شناختی ورزشکاران رقابتی را بهبود بخشد و گزینه ای موثرتر نسبت به تمرین بدنی صرف باشد. پیشنهاد می گردد مربیان و طراحان تمرین، تمرینات مهارت محور با بار شناختی مناسب را برای بهبود عملکرد ذهنی و فیزیولوژیک ورزشکاران در برنامه های تمرینی خود گنجانند.

کلیدواژه ها:

تمرین مبتنی بر مهارت ، هورمون ، عملکرد شناختی ، ورزشکاران رقابتی ، حافظه کاری