تاثیر درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر ناگویی هیجانی و تکانشگری در افراد مبتلا به اختلال خوردن

مقدمه: اختلال خوردن به عنوان یک بحران نوظهور سلامت عمومی، با الگوهای پایدار آسیب­شناسی روانی ازجمله ناگویی هیجانی و تکانشگری ارتباط دارد. بر این اساس،­ پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر درمان مبتنی بر ذهنی­سازی بر ناگویی هیجانی و تکانشگری در افراد مبتلا به اختلال خوردن انجام شد. روش­ کار: مطالعه حاضر از نوع نیمه ­آزمایشی با طرح پیش­آزمون – پس­آزمون همراه با گروه کنترل بود. از بین همه افراد مبتلا به اختلال خوردن مراجعه کننده به کلینیک­ها و مراکز مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۴، ۳۰ نفر به شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و گروه کنترل (۱۵ نفره) جایگزین شدند. گروه آزمایش ۲۰ جلسه درمان مبتنی بر ذهنی­سازی دریافت کردند، اما گروه کنترل مداخله خاصی دریافت نکردند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: آزمون نگرش خوردن، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو و پرسشنامه تکانشگری بارت. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری در فضای نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته ­ها: نتایج حاکی از تاثیر معنادار درمان مبتنی بر ذهنی­سازی در کاهش ناگویی هیجانی و تکانشگری در افراد مبتلا به اختلال خوردن در مرحله پس­آزمون است (۰۵/۰>P). نتیجه­ گیری: یافته­ها نشان داد که درمان مبتنی بر ذهنی­سازی با اثرگذاری بر مکانیسم­های زیربنایی هیجانی، به کاهش ناگویی هیجانی و تکانشگری در افراد مبتلا به اختلال خوردن منجر می­شود؛ رویکردی که می­تواند چشم­اندازهای نوینی در حوزه مداخلات بالینی این اختلال فراهم سازد. بنابراین، این نتایج اهمیت به کارگیری این رویکرد را به عنوان مداخله ای کارآمد در مدیریت و درمان اختلال خوردن برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

eating disorders ، impulsivity ، Mentalization-based therapy ، alexithymia. ، اختلال خوردن ، تکانشگری ، درمان مبتنی بر ذهنی سازی ، ناگویی هیجانی.