تاثیر تمرینات بازتوانی شناختی و حرکتی با تحریک شنیداری بر کارکرد اجرایی و خودکارآمدی درد زنان مبتلا به ام اس

مشکلات شناختی اصلی ترین عامل در محدودیت فعالیت و مشارکت در افراد مبتلا به ام اس است. درمان های بازتوانی را می توان به عنوان روشی موثر در بهبود علائم ناشی از بیماری ام اس مورد مطالعه قرارداد. مطالعه حاضر باهدف بررسی تاثیر تمرینات بازتوانی شناختی و تحریک شنیداری ریتمیک بر کارکرد های اجرایی سرد و خودکارآمدی درد در زنان مبتلا به ام اس انجام شد. نمونه آماری پژوهش ۳۰ زن مبتلا به ام اس بود، که به صورت هدفمند، بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند، سپس آزمون بررسی مختصر وضعیت شناختی را تکمیل نمودند و به صورت تصادفی به دوگروه تمرینات بازتوانی شناختی، بازتوانی تحریک شنیداری تقسیم شدند. آزمودنی های هر دوگروه به مدت ۸ هفته، هفته ای ۳ جلسه ۶۰ دقیقه ای به تمرینات خود پرداختند. در پیش آزمون و پس آزمون، آزمودنی های هر دو گروه پرسشنامه خودکارآمدی درد را تکمیل و آزمون ان بک و آزمون برو/نرو را جهت ارزیابی کارکردهای اجرایی انجام دادند. یافته های تحلیل واریانس با اندازه های مکررنشان داد پس از حذف اثر پیش آزمون، در پس آزمون دوگروه در متغیرهای حافظه کاری، خطای ارائه و خطای حذف پیشرفت معناداری کرده اند. تمرینات بازتوانی شناختی به طور معنادار تاثیر بیشتری در بهبود کارکرد های اجرایی سرد و خودکارآمدی درد زنان مبتلا به ام اس دارد. پیشنهاد می شود از این تمرینات در توانبخشی افراد مبتلا به ام اس استفاده شود.

کلیدواژه ها:

مولتیپل اسکلروزیس ، بازتوانی شناختی ، تحریک ریتمیک شنیداری ، کارکردهای اجرایی سرد ، خودکارآمدی درد