تاثیر آموزش هوش اخلاقی بر هویت اخلاقی، سازگاری و آداب گریزی تحصیلی دانش آموزان دختر

مقدمه: اجرای برنامه های آموزشی در جهت افزایش سلامت روانشناختی و رشد ویژگی‎های اخلاقی دانش آموزان از اهمیت بالایی برخوردار است. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش هوش اخلاقی بر هویت اخلاقی، سازگاری و آداب گریزی تحصیلی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه ششم شهر خرم آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به تعداد ۴۱۲۸ نفر بودند که از این تعداد ۳۰ نفر که دارای شرایط شرکت در پژوهش بودند به صورت تصادفی ساده در قالب دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) گمارده شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های هویت اخلاقی آکویینو و رید (۲۰۰۲)، سازگاری سینها و سینگ (۱۹۹۳) و آداب گریزی تحصیلی کلارک و همکاران (۲۰۱۵) استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری و تک متغیری با استفاده از نرم افزار SPSS  تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: نتایج پژوهش نشان داد که آموزش هوش اخلاقی به طور معنادار در پس آزمون منجر به افزایش نمره هویت اخلاقی (۱۱۶/۷۵=F، ۰۱/۰>P)، افزایش سازگاری (۹۱۶/۸۹=F، ۰۱/۰>P) و کاهش آداب گریزی تحصیلی (۶۷۵/۸۰=F، ۰۱/۰>P)، در گروه مداخله نسبت به گروه گواه در دانش آموزان دختر شده است. نتیجه گیری: به طور کلی نتایج پژوهش حاکی از آن است که آموزش هوش اخلاقی، آموزشی موثر در بهبود هویت اخلاقی، سازگاری و کاهش آداب گریزی تحصیلی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی است و می تواند به عنوان روش مکملی بکار گرفته شود. استفاده از این روش توسط مشاورین و مراقبین سلامت روان به ارتقاء کیفیت تحصیل کمک می کند. همچنین پیشنهاد می شود نتایج این پژوهش در طراحی و بکارگیری کارگاه ها و برنامه های آموزشی در خصوص آموزش هوش اخلاقی به دانش آموزان دختر پایه ششم مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Moral Intelligence ، Adjustment ، Academic Incivility ، Moral Identity ، هوش اخلاقی ، سازگاری ، آداب گریزی ، هویت اخلاقی