آرمان های هنرمندان در احیای نگارگری معاصر ایران از ۱۳۰۹ تا ۱۳۴۰ شمسی

احیای مجدد هنرهای ملی ایران در انتهای قرن ۱۳ هجری شمسی، توسط گروهی از هنرمندان آغاز گردید. شرایط فرهنگی آن دوران و دیدگاه های مختلفی که با همسویی به این امر پرداختند و وجوهی که در آثار نگارگری ظهور یافت، اگرچه در برخی از متون و بررسی ها موردتوجه قرارگرفته، همچنان موضوعاتی قابل بحث و تامل هستند. این مقاله با هدف تبیین آرمان های هنرمندان در احیای نگارگری به بررسی اقوال و آثار به جامانده می پردازد تا جایگاه مولفه های آرمانی را که در نوشتار، گفتار و آثار پدیدار شده، مورد پرسش قرار دهد. این تحقیق از نوع بنیادی-نظری و با روش توصیفی و تحلیلی است. روش جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و مشاهده آثار بوده که به وسیله فیش برداری و ابزار پویش نوین انجام شده است. بر اساس یافته ها، نگارگران معاصر در گام نخست به مشق آثار گذشته و احیاء شیوه های سنتی نگارگری، با مثنی برداری و یا از طریق بازماندگان نگارگر در خاندان های هنری پرداختند. خوانش معاصر مضامین ادبی، اجتماعی و تاریخی متون گذشته با رویکردهای جدید گام بعدی نگارگران بود که برای مثال خیام نگاره ها از آن جمله اند. نگارگران و تعلیم دیدگان استادان معاصر به اتخاذ شیوه و سبک شخصی که گاه تاثیرات معیارهای غیربومی نیز در شکل گیری آن دخیل بود اقدام نمودند. غالب مضامین این دوران با مکاتب گذشته مشابهت هایی داشته و درنهایت به شکلی محدود مضامین معاصر نیز به آثار نگارگری راه یافت. درمجموع به نظر می رسد نگارگران معاصر خواهان احیاء نگارگری گذشته و بازیابی جایگاه و ارزش های هنری پیشین به گونه ای بودند که بتواند نیاز روزگار معاصر را پاسخ دهد، اما در تبیین وجوه احیا و نقش معاصر نگارگری بیان و عملکرد منسجم و روشنی ایجاد نکردند.

کلیدواژه ها:

Artists' ideals ، contemporary Persian painting ، negargari ، آرمان های هنرمندان ، نگارگری معاصر