تاثیر گرایش های دساتیری در نگارگری معاصر ایران

نگارگری معاصر ایران یکی از جدیدترین هنرهایی است که عمر چندانی ندارد، اما همچنان در جامعه مهجور مانده و نسبت به دیگر هنرهای ترسیمی مانند نقاشی- در معنای مکاتب و سبک­های غربی آن- کمتر شناخته شده است. البته این موضوع درباره نگارگری مکتبی نیز صدق می­کند.     نویسنده مقاله حاضر معتقد است یکی از علل ناکامی نگارگری معاصر ایران فقدان نگاه تاریخی و زمانی است که منجر به قطع رابطه آن با دوره معاصر شده و ازآنجاکه مامنی نیز در ادوار تاریخی نیافته، به نوعی «برساخت­گرایی» پناه برده است. اما ازآنجاکه این نوع برساخت برخلاف دیگر برساخت­ها ریشه در جهان واقعی و تعمیم آن به گذشته ندارد، بر اساس دیدگاه خاصی که آن هم مبتنی بر نوعی جهان­سازی غیر واقعی بوده و با استناد به کتابی جعلی به نام دساتیر، «دساتیری» نام داشته، از این نوع برساخت نیز با عنوان «گرایش­های دساتیری» یاد شده است.     این مقاله پس از نگاهی کوتاه به نگارگری معاصر و توضیح برساخت­گرایی، دساتیر و نگاه دساتیری را مورد بررسی قرار داده و از طریق مقایسه­ای مختصر میان نگارگری مکتبی و نگارگری معاصر، و ذکر نمونه­هایی از نگارگری معاصر، برساختن دساتیری آن­ها را مورد تاکید قرار می­دهد و در پایان و بخش نتیجه به تجمیع مباحث و امکان برون­رفت از این وضعیت می­پردازد.

کلیدواژه ها:

Contemporary miniature ، Dasatir ، Dasatir tendencies ، Constructivism ، نگارگری معاصر ، دساتیر ، گرایش های دساتیری ، برساخت گرایی