ارزیابی حقوقی سازوکارهای دموکراسی مشارکتی در مدیریت شهری و نقش شوراهای محلی در حکمرانی عمومی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 158

فایل این مقاله در 20 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_QBANK-9-35_002

تاریخ نمایه سازی: 1 بهمن 1404

چکیده مقاله:

در این مقاله، سازوکارهای دموکراسی مشارکتی در مدیریت شهری ایران با تاکید بر نقش شوراهای محلی و در مقایسه تطبیقی با الگوی حکمرانی شهری فرانسه مورد تحلیل قرار می گیرد. پژوهش با تکیه بر چارچوب های نظری حکمرانی مشارکتی، حقوق اساسی و مطالعات تطبیقی، ابتدا بنیان های حقوقی و نهادی مشارکت در ایران را واکاوی می کند و نشان می دهد که علی رغم پیش بینی گسترده سازوکارهای مشارکتی در قوانین، تحقق عملی آن همچنان با چالش های ساختاری، فرهنگی و نهادی روبه رو است. در ادامه، سازوکارها و تجربه های مشارکتی در فرانسه—مانند بودجه ریزی مشارکتی، شوراهای محلی مشورتی، و نهادهای میانجی شهروندی—به عنوان نمونه ای از مدل های پیشرفته مشارکت شهری تحلیل می شوند تا شکاف ها، ظرفیت ها و الزامات انتقال تجربیات مقایسه گردد. یافته ها نشان می دهد که کارآمدی دموکراسی مشارکتی نه صرفا تابع طراحی حقوقی، بلکه حاصل تعامل میان اراده سیاسی، ظرفیت نهادی و فرهنگ مشارکت است؛ موضوعی که در ایران نیازمند بازآفرینی نهادی، تقویت سازوکارهای پاسخگویی، و ارتقای زیرساخت های دیجیتال مشارکتی است. در نهایت، مقاله تصویری دقیق از مسیرهای بهبود حکمرانی شهری در ایران با بهره گیری از الگوهای تطبیقی ارائه می دهد.در این مقاله، سازوکارهای دموکراسی مشارکتی در مدیریت شهری ایران با تاکید بر نقش شوراهای محلی و در مقایسه تطبیقی با الگوی حکمرانی شهری فرانسه مورد تحلیل قرار می گیرد. پژوهش با تکیه بر چارچوب های نظری حکمرانی مشارکتی، حقوق اساسی و مطالعات تطبیقی، ابتدا بنیان های حقوقی و نهادی مشارکت در ایران را واکاوی می کند و نشان می دهد که علی رغم پیش بینی گسترده سازوکارهای مشارکتی در قوانین، تحقق عملی آن همچنان با چالش های ساختاری، فرهنگی و نهادی روبه رو است. در ادامه، سازوکارها و تجربه های مشارکتی در فرانسه—مانند بودجه ریزی مشارکتی، شوراهای محلی مشورتی، و نهادهای میانجی شهروندی—به عنوان نمونه ای از مدل های پیشرفته مشارکت شهری تحلیل می شوند تا شکاف ها، ظرفیت ها و الزامات انتقال تجربیات مقایسه گردد. یافته ها نشان می دهد که کارآمدی دموکراسی مشارکتی نه صرفا تابع طراحی حقوقی، بلکه حاصل تعامل میان اراده سیاسی، ظرفیت نهادی و فرهنگ مشارکت است؛ موضوعی که در ایران نیازمند بازآفرینی نهادی، تقویت سازوکارهای پاسخگویی، و ارتقای زیرساخت های دیجیتال مشارکتی است. در نهایت، مقاله تصویری دقیق از مسیرهای بهبود حکمرانی شهری در ایران با بهره گیری از الگوهای تطبیقی ارائه می دهد.

نویسندگان

معین مهدانیان اردستانی

دانشجوی دکتری حقوق عمومی، واحد میبد، دانشگاه آزاد اسلامی، میبد، ایران. - نویسنده مسئول