آموزش با رنگ فرهنگ: ظرفیت های بازی های بومی در مدارس ایران

بازی های بومی–محلی ایران به عنوان بخشی از میراث فرهنگی و سنت های اجتماعی، دارای ظرفیت های گسترده آموزشی، تربیتی و اجتماعی هستند که می توانند نقش موثری در توسعه همه جانبه کودکان ایفا کنند. این بازی ها با ایجاد فرصت های تعامل گروهی، تقویت مهارت های همکاری، مسئولیت پذیری و حل تعارض، و همچنین پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت و توانایی های حل مسئله، به رشد شناختی و اجتماعی دانش آموزان کمک می کنند. علاوه بر این، بازی های سنتی ابزارهایی برای انتقال ارزش ها، آداب و رسوم و هویت فرهنگی هستند و موجب افزایش حس تعلق به جامعه و تقویت هویت جمعی می شوند. از نظر روانی و جسمانی نیز، مشارکت در این بازی ها باعث کاهش استرس، افزایش نشاط و تحرک بدنی و ارتقای سلامت عمومی کودکان می شود. با وجود این ظرفیت ها، بهره گیری موثر از بازی های بومی در مدارس ایران محدود است و با چالش هایی مانند محدودیت فضای مدارس، کمبود تجهیزات، فشار برنامه درسی، نگرش سنتی آموزشی و فقدان آموزش و توانمندسازی معلمان مواجه است. برای رفع این محدودیت ها، ادغام بازی های سنتی در ساعات فوق برنامه و ورزش، طراحی برنامه های درسی بازی محور، آموزش معلمان و والدین و استفاده از فناوری های نوین برای معرفی و بازسازی بازی ها، به عنوان راهکارهای موثر مطرح می شوند. این اقدامات می توانند زمینه ساز توسعه مهارت های اجتماعی، شناختی، فرهنگی و جسمانی دانش آموزان و همچنین حفظ و انتقال فرهنگ و هویت ملی به نسل های آینده باشند.بازی های بومی–محلی ایران به عنوان بخشی از میراث فرهنگی و سنت های اجتماعی، دارای ظرفیت های گسترده آموزشی، تربیتی و اجتماعی هستند که می توانند نقش موثری در توسعه همه جانبه کودکان ایفا کنند. این بازی ها با ایجاد فرصت های تعامل گروهی، تقویت مهارت های همکاری، مسئولیت پذیری و حل تعارض، و همچنین پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت و توانایی های حل مسئله، به رشد شناختی و اجتماعی دانش آموزان کمک می کنند. علاوه بر این، بازی های سنتی ابزارهایی برای انتقال ارزش ها، آداب و رسوم و هویت فرهنگی هستند و موجب افزایش حس تعلق به جامعه و تقویت هویت جمعی می شوند. از نظر روانی و جسمانی نیز، مشارکت در این بازی ها باعث کاهش استرس، افزایش نشاط و تحرک بدنی و ارتقای سلامت عمومی کودکان می شود. با وجود این ظرفیت ها، بهره گیری موثر از بازی های بومی در مدارس ایران محدود است و با چالش هایی مانند محدودیت فضای مدارس، کمبود تجهیزات، فشار برنامه درسی، نگرش سنتی آموزشی و فقدان آموزش و توانمندسازی معلمان مواجه است. برای رفع این محدودیت ها، ادغام بازی های سنتی در ساعات فوق برنامه و ورزش، طراحی برنامه های درسی بازی محور، آموزش معلمان و والدین و استفاده از فناوری های نوین برای معرفی و بازسازی بازی ها، به عنوان راهکارهای موثر مطرح می شوند. این اقدامات می توانند زمینه ساز توسعه مهارت های اجتماعی، شناختی، فرهنگی و جسمانی دانش آموزان و همچنین حفظ و انتقال فرهنگ و هویت ملی به نسل های آینده باشند.

کلیدواژه ها:

بازی های بومی–محلی ، مهارت های اجتماعی ، خلاقیت ، هویت فرهنگی ، آموزش فعال