بررسی تغییرات ناشی از دیجیتالی سازی آموزش و تاثیر آن بر روابط اجتماعی در مدرسه

دیجیتالی سازی آموزش به عنوان یکی از تحولات اساسی در نظامهای تربیتی، در سال های اخیر تاثیر چشم گیری بر ساختار و فرآیندهای آموزشی در مدارس داشته است. با گسترش ابزارهای دیجیتال، پلتفرم های یادگیری آنلاین و استفاده از فناوری در کلاس درس، محیط مدرسه دیگر تنها به فضای فیزیکی محدود نمی شود، بلکه به فضایی ترکیبی از تعاملات دیجیتال و حضوری تبدیل شده است. این تحول، اگرچه دسترسی به منابع آموزشی را افزایش داده و یادگیری را شخصی سازی کرده است، اما پرسش هایی جدی درباره تاثیرات آن بر روابط اجتماعی در مدرسه ایجاد کرده است. هدف این پژوهش، بررسی تاثیرات دیجیتالی سازی آموزش بر روابط اجتماعی دانش آموزان و معلمان در مدارس شهری و روستایی شهرستان لردگان بود. روش تحقیق ترکیبی (کیفی و کمی) بوده و نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای از بین دانش آموزان، معلمان و مدیران مدارس انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه عمیق جمع آوری و با نرم افزارهای آماری تحلیل گردید. یافته های کلیدی نشان داد که دیجیتالی سازی منجر به کاهش تعاملات چهره به چهره، افزایش احساس انزوا در دانش آموزان، تغییر نقش معلم از مراکز دانش به نظارت کنندگان فرآیند یادگیری دیجیتال، و تضعیف تعاملات اجتماعی درون کلاسی شده است. با این حال، دسترسی به منابع گسترده تر و امکان یادگیری انعطاف پذیر از مزایای این تحول محسوب می شود. در نهایت، نتایج تاکید می کنند که اگرچه دیجیتالی سازی در آموزش اجتناب ناپذیر است، اما ضرورت ایجاد تعادل بین استفاده از فناوری و حفظ تعاملات اجتماعی معنادار در محیط مدرسه امری ضروری است تا تحول آموزشی نه تنها شناختی، بلکه اجتماعی-هیجانی نیز باشد.

کلیدواژه ها:

دیجیتالی سازی آموزش ، روابط اجتماعی ، مدرسه ، تحول آموزشی ، فناوری آموزشی