تدوین الگوی سیاست گذاری آموزش عالی با تاکید بر کارآفرینی آموزشی

تحولات سریع در زیست بوم نوآوری، بازنگری در رسالت های سنتی دانشگاه ها را به یک ضرورت راهبردی تبدیل کرده است. پژوهش حاضر با هدف تدوین الگوی سیاست گذاری آموزش عالی با تاکید بر کارآفرینی آموزشی انجام شده است. مسئله اصلی، فقدان چارچوبی منسجم در سیاست گذاری کلان است که بتواند میان تولید علم و نیازهای فناورانه جامعه پیوند برقرار کند. بر اساس تحلیل اسناد و مبانی نظری نوین، کارآفرینی آموزشی نه تنها به عنوان یک سرفصل درسی، بلکه به عنوان یک پارادایم مدیریتی جهت بازمهندسی فرآیندهای یاددهی-یادگیری و ارتقای تاب آوری سازمانی در دانشگاه ها تعریف می شود. (Miller & Jones, ۲۰۲۳).یافته های حاصل از بررسی الگوهای موفق جهانی (۲۰۲۰-۲۰۲۴) نشان می دهد که الگوی مطلوب سیاست گذاری بر چهار محور اصلی استوار است: ۱. حکمرانی منعطف و تمرکززدایی از ساختارهای اداری؛ ۲. توسعه اکوسیستم یادگیری مبتنی بر حل مسئله؛ ۳. تغییر نظام پاداش دهی آکادمیک برای حمایت از نوآوری های آموزشی اساتید (Zhang & Shin, ۲۰۲۴)؛ و ۴. ایجاد پیوند استراتژیک با بخش های صنعتی و خدماتی. نتایج این پژوهش تاکید می کند که سیاست گذاران باید از رویکردهای تک بعدی فاصله گرفته و با اتخاذ رویکردی سیستمی، زیرساخت های لازم برای پرورش «ذهنیت کارآفرینانه» را در بطن برنامه های درسی و عملیاتی دانشگاه بگنجانند (Ahmad & Wu, ۲۰۲۲). پیاده سازی این الگو می تواند منجر به افزایش نرخ اشتغال پذیری دانش آموختگان و ارتقای جایگاه دانشگاه در توسعه ملی گردد.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری آموزش عالی ، کارآفرینی آموزشی ، دانشگاه کارآفرین ، نوآوری در آموزش ، حکمرانی دانشگاهی