نقش هوش مصنوعی در افزایش مشارکت و تعامل شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان در کلاس ریاضی دوره ابتدایی

هدف اصلی پژوهش حاضر، واکاوی عمیق و چندبعدی نقش فناوری های نوین هوش مصنوعی در ارتقای سطح مشارکت و تعامل دانش آموزان دوره ابتدایی در درس ریاضی است. ریاضیات به عنوان درسی با ساختار انتزاعی و سلسله مراتبی، همواره با چالش هایی نظیر کاهش انگیزه، اضطراب ریاضی و یادگیری غیرفعال روبرو بوده است. این مقاله مروری با اتخاذ رویکردی توصیفی-تحلیلی و بررسی جامع منابع علمی معتبر داخلی و خارجی، به تبیین مکانیسم های اثرگذاری هوش مصنوعی بر ابعاد سه گانه درگیری تحصیلی (رفتاری، عاطفی و شناختی) می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق پیاده سازی سیستم های آموزش تطبیقی، بازی وارسازی هوشمند، پردازش زبان طبیعی و تحلیل داده های یادگیری، پارادایم آموزش ریاضی را از "یک سان نگری" به "شخصی سازی دقیق" تغییر می دهد. این فناوری ها با تنظیم بار شناختی، ارائه بازخوردهای آنی و اصلاح کننده، و خلق محیط های یادگیری غوطه ورکننده، نه تنها اضطراب ریاضی را کاهش می دهند، بلکه حس کارآمدی و عاملیت را در دانش آموزان تقویت می کنند. نتایج حاکی از آن است که تعامل انسان و ماشین در کنار نقش تسهیل گری معلم، بستری غنی برای گذار از سطوح پایین یادگیری به تفکر انتقادی و حل مسئله خلاق فراهم می آورد. همچنین، مقاله بر ضرورت بومی سازی الگوریتم ها و توجه به عدالت آموزشی در عصر دیجیتال تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مشارکت دانش آموزان ، تعامل کلاسی ، آموزش ریاضی ابتدایی ، سیستم های آموزش تطبیقی.