نقش پیش بینی کنندگی مولفه های ارتباطی مادر- کودک در اضطراب کودک با تاکید بر استحکام من، فراهیجانات و روابط موضوعی مادران

هدف از این پژوهش تعیین نقش پیش بینی کنندگی مولفه های ارتباطی مادر- کودک در اضطراب کودک با تاکید بر استحکام من، فراهیجانات و روابط موضوعی مادران بود. روش پژوهش توصیفی همبستگی بوده و جامعه آماری پژوهش حاضر تمام مادران دارای کودک با علامت اضطرابی شهر تهران در تابستان سال ۱۴۰۲ بودند. حجم نمونه ۲۶۷ نفر به شیوه نمونه گیری داوطلبانه انتخاب و به پرسشنامه های اضطراب کودک اسپنس فرم والدین(۲۰۰۱)، استحکام من بشارت(۱۳۹۵)، روابط موضوعی بل و همکاران(۱۹۸۶)، فراهیجان میتمانسگروبر و همکاران(۲۰۰۹) پاسخ دادند. سپس داده ها با روش همبستگی و رگرسیون با استفاده از SPSS نسخه ۲۴ تحلیل شد. نتایج نشان داد استحکام من و فراهیجانات مثبت مادران با اضطراب کودک دارای رابطه منفی و معنی دار و روابط موضوعی و فراهیجانات منفی مادران با اضطراب کودک دارای رابطه مثبت و معنی دار است. همچنین مطابق مدل رگرسیون، متغیرهای پژوهش در مجموع ۸۰/۳۶ درصد از تغییرات اضطراب کودک را پیش بینی می کنند. بر اساس یافته های این پژوهش، مدل پیش بینی اضطراب کودک بر اساس این ویژگیهای مادران مهم بوده و این گام مهمی در جهت تبیین های اضطراب کودکان می باشد که لازم است در طراحی و به کارگیری مداخلات به آنها توجه کرد.

کلیدواژه ها:

استحکام من ، روابط موضوعی ، اضطراب ، فراهیجانات ، ارتباط مادر- کودک