مواجهه با «دیگری» در اشعار ملک الشعرا بهار

این پژوهش بر آن است تا با توجه به مولفه های مواجهه با دیگری، به بررسی و تحلیل اشعار محمدتقی بهار بپردازد تا دریابد در اشعار او، چه رویکردی نسبت به دیگری وجود دارد؟ ملک ‎الشعرای بهار شاعر متفکر عصر مشروطه و پس از آن، در ساختار اجتماعی ایران در سده ی اخیر رویکردی روشن و دوشقی در مواجهه با دیگران داشته است. این رفتار هم در ساختار تمدنی سنتی ریشه دارد هم در افکار نو و امروزی. او در وهله ی نخست با رویکردی مصلحانه، نسبت به دیگری رفتاری از روی پذیرش و مدارا داشته است. اما جامعه ی درحال تحول ایران به او اجازه نداد تا پایان زندگی این رفتار را هم چنان سرلوحه ی خود قرار دهد؛ ازاین رو در مواجهه با دیگران که نمی توانند آرای شاعر را تحمل کنند یا به دشمنی با آرمان های انقلاب مشروطه برخاسته اند پرداخته است. او که شاعری انقلابی و اجتماعی است اصل هستی را بر تفاوت ها نهاد و بر گونه گونی رفتارهای مثبت و منفی طبقات و قشرهای اجتماعی پرداخت و در این میانه با دیگران که با او زاویه داشتند اعلام جداسری نمود. وی در احکامی کلی که برای دیگران صادر کرده گاه مخالفان خود را هجو کرده است. او متاثر از ساختار عقل کل گرایی جامعه ی سنتی نظرهای خود را در بعضی از امور که گمان می کند . بیشتر کسانی که از سوی شاعر طرد و حذف می شوند دشمنان ملت و انقلاب مشروطه هستند.کلیدواژه ها: ملک الشعرا بهار، هویت، مواجهه با دیگری، ادبیات مشروطه

کلیدواژه ها:

ملک الشعرا بهار ، هویت ، مواجهه با دیگری ، ادبیات مشروطه