برنامه ریزی شهرداریها در پدافند غیرعامل بافت فرسوده شهرها

امروزه تجارب ایران و جهان نشان داده اند که با برنامه هایی آمرانه، یکجانبه، از بالا به پایین و بدون مداخله و نظرخواهی از مردم(به عنوان بهره برداران اصلی برنامه ها) نمی توان راه به جایی برد. شهرنشین شدن جمعیت، افزایش جمعیت شهرها و به تبع آن توسعه شهرهای کوچک، ویژگی عصرحاضر است که شرایط خاصی را در ارتباط با کاربری های مسکونی و تامین مسکن برای ساکنین شهری ایجاد کرده است. چنین برنامه هایی به جای بهبود شرایط زیست و رضایت مردمی، اسباب بی اعتمادی و ناامیدی آنان را نسبت به اداره مطلوب امور شهر توسط مدیران شهری شده است. هدف اصلی این پژوهش برنامه ریزی شهرداریها در پدافند غیرعامل بافت فرسوده شهرها با روش توصیفی- تحلیلی می باشد. لذا با توجه به چنین واقعیاتی، جای آن دارد که از راهکارهای مشارکت و در سطحی بالاتر، شراکت و توانمندسازی اجتماع محلی و نیروهای غیردولتی دخیل شهروندان، بخش خصوصی، مالکین، و... در امر بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده مدد جست. در نتیجه می توان گفت هرچند به طورکامل و قاطع نتوان با این پدیده و آثار مخرب آن مقابله کرد اما تا حدودی می توان با مدیریتی صحیح و توانمند از آن جلوگیری کرد و از پیامدهای مخرب آن تا حدودی کاست. در نتیجه برای رسیدن به این امر باید اهدافی را در نظر بگیریم زیرا تعریف اهداف برای هر مطالعه باعث روشن شدن چارچوب حرکتی شده که هادی فرایند پژوهش می باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت کارآمد ، زندگی شهری