مقایسه تطبیقی تحلیل پساساختارگرایانه در نشانه شناسی معماری و عکاسی

معماری نیز مانند هر ابزار اجتماعی دیگر، سعی به ابلاغ پیام و برقراری ارتباط با مخاطبانش دارد. فرایند کشف رابطه میان اشیا و حوادث و درک نسبت آن ها با هم منتهی به تولید معنا می شود. تحلیل نشانه شناسی یک اثر، فرایندی است که طی آن هر عنصر سازنده اثر به عنوان یک لایه معنایی در نظر گرفته می شود و خوانش نهایی اثر، محصول برآیند این لایه های معنایی است. نکته مهم، کاربست اصول و مبانی نشانه شناسی در تحلیل و نقد آثار هنری و دریافت چگونگی خوانش اثر توسط مخاطب می باشد. اثر معماری یا عکس، فراتر از انتزاعات و تخیلات، در نهایت محصولی دارند که بر پایه واقعیتی شکل گرفته که برای کاربر یا مخاطب خود، ملموس است. به عبارت دیگر، معماری و عکاسی، هر دو حاوی پیام های بصری هستند که در یک واقعیت ساخته شده و عینی نمود مییابند. در این مقاله، برخی از ابزارهای تحلیلی نشانه‎شناسی با رویکرد پساساختارگرا به صورت تطبیقی میان هنر عکاسی و معماری و با هدف بررسی کارکرد عکس معماری در آموزش معماری، به ویژه در دروس تئوری و تاریخ معماری، مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور، تعداد ۱۲ عکس معماری، توسط متخصصین عکاسی و معماری مورد بررسی قرار گرفته است. نتیجه بررسی نظرات نشان می دهد که در مجموع، عکس معماری، در آشنایی با اصول، ضوابط و ساختارهای فیزیکی معماری و نشانه های زیباشناسانه می تواند قابل اطمینان باشد. در حالی که در زمینه معناشناسانه و ادراک فضا – زمان، نیازمند تلاش در رسیدن به نقشه های ذهنی مشترک، میان عکاس، معماران و مخاطبان هنر معماری و عکاسی است.

کلیدواژه ها:

عکس معماری ، نشانه شناسی ، پساساختارگرایی ، عکاسی ، معماری.