از خلوت خانه تا عرصه اجتماعی ( رویارویی با دوگانه سرمایه فرهنگی و زمینه گرایی فرهنگی ) در بستر مسکن

در هر مکانی که مسکن و بستر زندگی انسانی تحت تاثیر سرمایه و فرهنگ قرار می گیرد، نوعی سبک زندگی و ساختار بنیادین فرهنگی شکل می گیرد. زمینه گرایی در تاریخ معاصر به پارادایمی مهم در تفکر و اندیشه معماری و زیست انسانی-اجتماعی تبدیل شده و با تداعی معانی تاریخی و فرهنگی در معماری، مورد توجه قرار گرفته است. با گذشت زمان، زمینه گرایی به یکی از برجسته ترین شعارها و آرمان های معماری تبدیل شده است، به طوری که مولفه های مرتبط با فرهنگ، تاثیرات گسترده ای بر سبک و سرمایه های فرهنگی در زندگی جمعی و فردی انسان ها گذاشته اند. در دهه اخیر، به دلیل سرعت روزافزون تحولات و تغییرات، تاثیر متقابل سرمایه های فرهنگی و رویکرد زمینه گرایی فرهنگی بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین، با تدقیق و شناخت مولفه های مربوط به زمینه گرایی فرهنگی و سرمایه های فرهنگی، می توان به مقایسه تطبیقی و انطباقی بین این دو حوزه پرداخت و از نتایج حاصل، در جهت ارتقاء کیفیت طراحی مسکن معاصر در حوزه معماری بهره برداری کرد. پرسش اصلی در این پژوهش این است که تاثیرات سرمایه های فرهنگی با رویکرد زمینه گرایی فرهنگی بر مسکن معاصر چیست؟ این پژوهش با هدف شناخت و ارتباط معماری زمینه گرایی فرهنگی با سرمایه های فرهنگی، از شیوه توصیفی-تحلیلی استفاده کرده و ابزار گردآوری داده ها و اطلاعات مورد نیاز شامل مطالعات اسنادی و کتابخانه ای است. نتایج این تحقیق نشان می دهند که توجه به ابعاد مختلف مولفه های فرهنگی در زمینه، می تواند به عنوان عاملی تاثیرگذار و شکل دهنده در کالبد و معنای مسکن معاصر تلقی شود. همچنین، سرمایه های فرهنگی به عنوان مجموعه ای از عوامل فرهنگی-اجتماعی زمینه ای در وسیع ترین شکل خود، تاثیر عمیقی بر زیست انسان معاصر دارند.

کلیدواژه ها:

معماری ، مسکن معاصر ، سرمایه فرهنگی ، سرمایه انسانی ، زمینه گرایی فرهنگی