هنر تدریس در زیست بوم دیجیتال

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال، نظام های آموزشی را با دگرگونی های بنیادین مواجه کرده و مفهوم سنتی تدریس را به طور اساسی بازتعریف نموده است. در این میان، «زیست بوم دیجیتال» به عنوان بستری پویا و چندلایه، مجموعه ای از ابزارها، فناوری ها، کنشگران، محتواها و تعاملات آموزشی را در بر می گیرد که فرآیند یاددهی–یادگیری را از چارچوب های کلاسیک فراتر می برد. هنر تدریس در چنین زیست بومی، صرفا انتقال دانش نیست، بلکه تلفیقی هوشمندانه از دانش تخصصی، مهارت های فناورانه، شایستگی های تربیتی و درک عمیق از نیازهای یادگیرندگان محسوب می شود.این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بررسی مفهوم هنر تدریس در زیست بوم دیجیتال می پردازد و تلاش می کند ابعاد مختلف آن را از منظر نظری و عملی واکاوی کند. ابتدا مفهوم زیست بوم دیجیتال آموزشی تبیین می شود و سپس ویژگی های معلم دیجیتال، تحولات نقش یادگیرنده، روش های نوین تدریس، چالش ها و فرصت های پیش روی آموزش دیجیتال مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که موفقیت در تدریس دیجیتال، مستلزم گذار از نگاه ابزارمحور به رویکردی انسان محور، تعاملی و خلاق است؛ رویکردی که در آن معلم به عنوان طراح تجربه های یادگیری، تسهیل گر تفکر و راهبر مسیر یادگیری ایفای نقش می کند. در نهایت، مقاله بر ضرورت توانمندسازی حرفه ای معلمان، بازنگری برنامه های درسی و توسعه سیاست های حمایتی برای ارتقای کیفیت تدریس در زیست بوم دیجیتال تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هنر تدریس ، زیست بوم دیجیتال ، آموزش الکترونیکی ، معلم دیجیتال ، یادگیری تعاملی