نوسازی زیرساخت های فرسوده شهری: راهبردهای نوین مهندسی و مدیریتی برای افزایش تاب آوری

فرسودگی زیرساخت های شهری، به ویژه در کلان شهرها، یکی از چالش برانگیزترین مسائل در حوزه مدیریت شهری مدرن است. این فرسودگی که ناشی از عوامل محیطی، بارگذاری بیش از حد و ضعف در مدیریت نگهداری است، می تواند منجر به اختلالات جدی در خدمات شهری، افزایش هزینه های تعمیرات اضطراری و کاهش تاب آوری شهر در برابر حوادث شود. این مقاله به بررسی راهبردهای نوین مهندسی و مدیریتی برای نوسازی، نگهداری و افزایش تاب آوری زیرساخت های حیاتی شهری، با تمرکز ویژه بر شبکه های حمل و نقل (مانند روسازی ها و پل ها) و تاسیسات (مانند شبکه های آب و فاضلاب) می پردازد. ساختار مقاله بر مبانی نظری فرسودگی، ابزارهای پیشرفته ارزیابی شامل SHM، IoT و BIM، تکنیک های نوسازی مهندسی (مانند روش های بدون تخریب و مواد نوین) و سیستم های مدیریت نگهداری مبتنی بر ریسک و شرایط (RBM/CBM) استوار است. هدف نهایی، ارائه یک چارچوب جامع برای انتقال از رویکردهای واکنشی به رویکردهای پیشگیرانه و هوشمند در مدیریت دارایی های شهری است تا پایداری و تاب آوری زیرساخت ها در برابر بلایای طبیعی و فرسایش تدریجی تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

نوسازی زیرساخت ، مدیریت دارایی های شهری (PAM) ، تاب آوری شهری ، پایش سلامت سازه (SHM) ، نگهداری مبتنی بر ریسک (RBM) ، مهندسی بدون تخریب.