مقایسه ادبی در آثار کاریکلماتور از نائله یوسفی و مهدی فرج الهی

کاریکلماتور به عنوان ژانری کوتاه و موجز، ویژگی های منحصر به فردی دارد که امکان بیان مفاهیم پیچیده انسانی، اجتماعی و فرهنگی را فراهم می آورد و خواننده را در فرآیندی فعال و تعاملی با متن درگیر می کند. تحلیل آثار یوسفی نشان داد که سبک او بیشتر شاعرانه و لطیف است و تمرکز بر تجربه های درونی، تصویرسازی حسی و لحن ملایم دارد. واژگان و ترکیبات زبانی او با ایجاز و ریتم نرم، امکان ایجاد تجربه ای تامل برانگیز و چندلایه برای خواننده را فراهم می کنند. در مقابل، سبک فرج الهی با طنز گزنده، تضاد معنایی و انتخاب واژگان صریح، مخاطب را به تحلیل انتقادی مسائل اجتماعی و فرهنگی وادار می کند و ضربه های معنایی مستقیم و اثرگذار ایجاد می نماید. این تفاوت ها نشان دهنده جهان بینی، نگرش فلسفی و تجربه زیسته متفاوت نویسندگان و بازتاب آن در متن کوتاه هستند. ابزارهای ادبی مانند پارادوکس، تضاد، تعلیق و ایجاز معنایی در هر دو نویسنده نقش کلیدی در ایجاد طنز و عمق معنایی دارند و تعامل فعال ذهنی مخاطب را تقویت می کنند. خواننده با مشارکت در فرآیند تکمیل معنا، تجربه ای پویا، شناختی و تعاملی از متن کسب می کند که بسته به زمینه فرهنگی و تجربه شخصی او، برداشت های متفاوت و چندلایه ای شکل می گیرد. این ویژگی تاکید می کند که کاریکلماتور نه تنها ابزار ادبی بلکه وسیله ای برای بازنمایی اجتماعی، فرهنگی و انسانی است و توانایی اثرگذاری عمیق بر مخاطب دارد. مقایسه سبک، لحن، انتخاب واژگان و ساختار متن، شناخت بهتری از خلاقیت زبانی و توانایی کاریکلماتور در انتقال پیام های انسانی، اجتماعی و فلسفی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مقایسه ادبی ، آثار کاریکلماتور ، نائله یوسفی ، مهدی فرج الهی