چگونه توانستیم با استفاده از بازی درمانی، مهارت های ارتباطی دانش آموز مبتلا به اوتیسم پایه سوم ابتدایی را بهبود بخشیم؟

این اقدام پژوهی با هدف بهبود مهارت های ارتباطی دانش آموز مبتلا به اختلال طیف اوتیسم پایه سوم ابتدایی از طریق استفاده از بازی درمانی انجام شد. اختلال اوتیسم یکی از اختلالات رشدی است که بیشترین تاثیر آن در حوزه ارتباطات اجتماعی و کلامی مشاهده می شود و می تواند فرایند یادگیری و تعامل دانش آموز با محیط مدرسه را با چالش های جدی مواجه سازد. با توجه به اهمیت مهارت های ارتباطی در دوره ابتدایی و نقش آن در موفقیت تحصیلی و اجتماعی، ضرورت استفاده از روش های آموزشی متناسب با ویژگی های این دانش آموزان بیش از پیش احساس می شود. وضعیت موجود دانش آموز از طریق مشاهده مستقیم، گفت وگو با معلمان و والدین و بررسی پرونده تحصیلی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این مرحله نشان داد که دانش آموز در مهارت های ارتباطی کلامی و غیرکلامی، از جمله تماس چشمی، آغاز گفت وگو، نوبت گیری و تعامل با همسالان با ضعف قابل توجهی مواجه است. پس از تجزیه و تحلیل اطلاعات، بازی درمانی به عنوان راهکار اصلی مداخله انتخاب شد و بازی هایی هدفمند و متناسب با توانایی ها و علایق دانش آموز طراحی و اجرا گردید. اجرای بازی درمانی به صورت مرحله به مرحله و با مشارکت فعال معلم و همسالان انجام شد. در جریان این مداخلات، از بازی های فردی و گروهی کوچک برای تقویت مهارت های ارتباطی استفاده گردید و تقویت مثبت به عنوان عاملی موثر در افزایش انگیزه دانش آموز به کار گرفته شد. همچنین همکاری با خانواده و تعمیم بازی ها به محیط خانه، نقش مهمی در تثبیت مهارت های آموخته شده ایفا کرد. شواهد به دست آمده پس از اجرای راه حل ها نشان دهنده بهبود قابل توجه در میزان مشارکت، ارتباط کلامی و تعامل اجتماعی دانش آموز بود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموز ، اوتیسم ، سوم ابتدایی