شروط قراردادی به نفع شخص ثالث و اختلافات ناشی از آن

شرط به نفع شخص ثالث یکی از نهادهای مهم و در عین حال چالش برانگیز در حقوق قراردادهاست که با عدول از اصل نسبی بودن آثار قراردادها، امکان ایجاد حق مستقیم برای شخصی غیر از طرفین عقد را فراهم می آورد. این نهاد حقوقی در عمل، به ویژه در قراردادهای بیمه، حمل ونقل، پیمانکاری، اجاره و قراردادهای بانکی، کاربرد گسترده ای یافته و منشا اختلافات حقوقی فراوانی شده است. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی توصیفی، ضمن تبیین مفهوم و مبانی شرط به نفع شخص ثالث در حقوق ایران و تطبیق آن با حقوق تطبیقی، به بررسی مهم ترین اختلافات ناشی از این شرط از جمله زمان ایجاد حق، امکان رجوع متعهدله، اسقاط شرط، حدود اختیار شخص ثالث و ضمانت اجراهای نقض شرط می پردازد. در پایان، راهکارهایی برای کاهش تعارضات عملی و تفسیر منسجم این نهاد ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

شرط به نفع شخص ثالث ، نسبی بودن قراردادها ، تعهد ، اختلافات قراردادی ، حقوق تطبیقی